Yerba Buena, (Argentinië), Donderdag 11 Maart 2010
Eergisteren wandelde ik drie uur met Graciela door de nevelbossen. Dat was een inwijding, want zij kende de weg in het netwerk van paden. Alleen zou ik die aanmerkelijk voorzichter hebben verkend. In dat donkere bos, zelfs als de zon schijnt, moet je je orientatie op een ander manier organiseren dan op een open vlakte. Herkenningspunten-aan-de-horizon ontbreken ook.
Maar nu ken ik de hoofdlijnen. Vandaag ga ik naar het reuzestandbeeld van San Javier dat een van de toppen in het bos siert. Je kunt er ook met de auto komen, maar Graciela heeft mij het voetpad gewezen. (100 woorden)
___________________
San Javier, 1506-1552, medeoprichter van de orde van de Jezuiten, wordt in NL vereerd als Franciscus Xaverius.
Bekend als "Apostel de las Indias", maar hij in nooit in Amerika geweest.
Foto van het standbeeld: http://www.liveargentina.com/Argentina/Tucuman/SanJavier/TucumanSanJavierCristoGeryMingo.jpg
Yerba Buena, (Argentinië), Woensdag 10 Maart 2010
In de financiële crisis begint de aandacht geleidelijk te verschuiven van "whodunit" naar "wat doen we ermee?" Dat is een gezond teken.
Paul Krugman, in NYT van Maandag analyseert wat Canada tegen de 'boosdoeners' heeft gedaan. Daarmee hadden ze meer succes dan de VS. Vervolgens wijst hij op de situatie in Ierland waar géén van de Amerikaanse oorzaken een rol hadden gespeeld, maar waar ze wèl in dezelfde puree zaten. De enige overeenkomst was "free market fundamentalism". Kortom, geloof in De Onzichtbare Hand.
Maar dat zijn nog allemaal "whodunit"-rituelen.
Die Sueddeutsche van vanmorgen laat andere muziek horen. Dat gaat meer in de richting van "wat doen we ermee". Sarkozy en Merkel vragen van de Europese Commissie dat financiële gokproducten worden verboden. Aan een farmaceutisch product worden zeer grondige eisen gesteld in verband met nevenwerkingen, maar het 'briljante' idee dat een bankdirekteur 's morgens heeft, kan hij 's middags zonder blikken of blozen op de markt brengen. Ook al is het fataal voor de Griekse economie, voor alle kleine beleggers, of voor pensioenfondsen.
Dat is dus de nieuwste stap in het rouwproces om De Oude Economie. Tot echte daden is het nog niet gekomen, maar dit kan een begin zijn.
Zeker, ook deze stap heeft nog "whodunit" kenmerken.
--"Bislang war der Respekt der Regierungen vor den Banken zu groß", laten Sarkozy en Merkel weten. De regeringen zijn ook de schuld. Ze hebben teveel 'respect' gehad voor de grillen van de dienaren van de God van de Onzichtbare Hand.
En nu maar opletten hoe de banken reageren. Beginnen ze een PR-campagne om te laten zien dat ze toch écht wel respect verdienen? Of graven ze openlijk de strijdbijl op, want nu ze betrapt zijn, helpt 'moedertjelief' niet meer?
Krugman's analyse wijst er al op. Het gaat om "free market fundamentalism". Dat zit diep. Het gaat om een God die niet bestaat. Ook de God van de Kruistochten, en de God van "Gott mit Uns", bestond niet, maar het resulteerde wel in èchte doden.
___________________
PAUL KRUGMAN, An Irish Mirror, NYT, March 8, 2010, http://www.nytimes.com/2010/03/08/opinion/08krugman.html
Voornaamste bron van Krugman:
Gregory Connor, Thomas Flavin, Brian O’Kelly, The U.S.and Irish Credit Crises: Their Distinctive Differences and Common Features.Irish Economy Note No.10 March 2010, www.irisheconomy.ie/Notes/IrishEconomyNote10.pdf
Ulrich Schäfer, Finanzmarkt: Zocken mit Derivaten Ein Schlag gegen die Finanzhasardeure, Wenige haben den Nutzen, viele den Schaden, Die Sueddeutsche, http://www.sueddeutsche.de/finanzen/311/505502/text/
Yerba Buena, (Argentinië), Dinsdag 9 Maart 2010
Eduardo Porter, in NYT van vandaag, haalt een oude hacker's slogan aan:
--"Information wants to be free".
Hij haalt die onderuit met een rekensommetje. Weliswaar in de Amerikaanse verhoudingen, maar het is niet al te moeilijk die op NLse verhoudingen te projecteren. Het is een berekening puur vanuit de consument-kijker, en laat zien dat het zogenaamde 'gratis', helemaal niet gratis is. Vervolgens zet hij vraagtekens bij die slogan als het om het Internet gaat. Wellicht is het beter dat de consument betaalt, dan is hij veel goedkoper af.
Porter haalt zijn getallen uit een recent conflict over een prijsverhoging tussen de kabel- en de kanaalexploitanten. Als 'dwang' werd Zondag j.l. ABC gedurende 21 uur afgesloten, inclusief 14 minuten van de Oscar reportages.
Hij begint met de prijzen die adverteerders betalen en rekent dat terug naar wat dat per kijker per uur kost. Daarbij kan hij uitgaan van 18 minuten 'publiciteit' per uur.
Dat komt op 79 [dollar]cent per uur per gezin met de huidige kijkgewoonten.
Dat wil zeggen dat als er een muntautomaat naast je TV zou staan [of een abonnementsysteem met die opbrengst] de kanaalexploitanten dezelfde inkomsten zouden hebben. Eventueel kan de uurprijs voor superuitzendingen worden verdubbeld tot US$ 1.80, want dan is er nog 'niets aan de hand'. Het gemiddelde uurloon van een Amerikaanse kijker is 22 dollar. Die '18 minuten' kosten je dus ruim zes en een halve dollar.
Dan liever een dollar per uur in de muntautomaat!!
Er valt op die berekening wel wat af te dingen, bijvoorbeeld verandering van kijkgewoonten bij andere betaalwijze. Maar een doorsnee gezinsabonnement van een kabelmaatschappij à 55 dollar per maand, komt bij de gegeven kijkgewoonten ook maar op 37 cent per kijkuur. Die superbedragen in de publiciteit dienen dus nergens voor, maar de lasten daarvan komen 'stilletjes' bij de kijker. Het lijkt op de financiële crisis. De superbonussen dienen nergens voor maar de lasten daarvan komen [niet zo] 'stilletjes' bij de belastingbetaler.
--"Lang leve De Onzichtbare Hand!!"
Ik heb nogal wat praktische ervaring met 'gratis' Internet. Ik betaal voor Le Monde, jaarlijks zo'n 40 euro, en daarvoor ben ik bevrijd van de meest irriterende advertenties, namelijk die bij het opstarten en die bij het opvragen van een bepaald artikel. Vóór ik het artikel zie moet is eerst 'wachten, wachten, wachten' tot die lullige advertentie, of video, is opgeladen. Vooral als ik op een langzame verbinding zit, is dat héél irritant.
Alleen al daarom betaal ik, want Le Monde is 'gratis'. Hetzelfde met El País. Maar door een 'storing' --maar misschien hoort het bij de verkoopstrucs-- faalt met enige regelmaat mijn automatische identificatie, mijn 'cookie' zogezegd. Dan krijg ik weer de volle laag van dat imbeciele gedoe. Brrrr. Ik ken dus het verschil!!
___________________
EDUARDO PORTER, EDITORIAL OBSERVER, Television Is Not Free and Does Not Want to Be, NYT, March 9, 2010
http://www.nytimes.com/2010/03/09/opinion/09tue4.html
Yerba Buena, (Argentinië), Maandag 8 Maart 2010
De aardbeving van Curanipe blijft mij bezighouden; wellicht omdat ik er argeloos en genietend heb rondgewandeld en gewoond tijdens mijn eerste grote reis naar Chili, van Nov '97 tot April '98. Het gaat niet alleen om de gevolgen van de ramp, maar ook om 'ophalen' van herinneringen aan die tijd, en aan die omgeving.
En zo trof ik een verhaal van Doug Harris. Hij is een aartszwerver maar hij had eindelijk zijn stekkie gevonden. Vlak bij zee in Curanipe. Dat schrijft hij 19 Oktober 2008. Hij is dan bijna zestig, en heeft een leven achter zich van rusteloos trekken en zwerven. Zelf wijt hij het aan de psychologische 'tick' die hij heeft opgelopen in zijn prille jeugd toen hij met zijn ouders zo vaak verhuisde dat hij al op zijn tiende een 'permanent tourist' was. Nu kan hij zich 'nergens' meer vestigen, ook al probeerde hij het telkens opnieuw. Zelfs niet op de allermooiste plekjes ter wereld.
--"My momentum for travel which began as a child became unstoppable in adulthood", schrijft hij.
Hij trekt door Zuid-Amerika, en maakt zich verdienstelijk met het schrijven van 'travel articles' en door aan Amerikanen die een woonplek buiten de States zoeken, adviezen te geven. Hij verdient er zijn brood mee als 'consultant'.
Maar met de leeftijd groeit ook de behoefte aan een vaste plek. Hij wil bij een 'kleine gemeenschap horen'. Hij wil buren en andere vastigheid. En dat vindt hij in Curanipe. Nog een twee jaar geleden. Daar gaat hij wonen om er oud worden.
--"I am a resident of Chile now, I’m no longer a tourist", is de laatste zin van zijn artikel van 19 Oktober 2008.
Inmiddels worden op het Internet de dodenlijsten gepubliceerd. Ik bekeek ze om te zien of er bekenden uit die tijd bij zijn. Ik herkende verschillende namen. Dat werd deel van het ophalen van herinneringen. Toen kwam ik op het idee naar Doug Harris te zoeken. Zijn huis werd wellicht als eerste door de tsunami weggevaagd.
Heeft hij zich kunnen redden? Was hij toch toevallig 'op reis'?
Op het internet zijn diverse lijsten waarmee je navraag kunt doen naar die-of-die kennis. Er zijn verschillende navragers die op zoek zijn naar Doug Harris.
Vooralsnog geen bericht.
Doug Harris heeft wellicht zijn definitieve rustplaats gevonden.
__________________________
Doug Harris, How I Settled In Curanipe, Chile - Finding Peace In Chile - Offshorewave.com, October 19, 2008
http://www.offshorewave.com/offshorenews/how-i-settled-in-curanipe-chile-finding-peace-in-chile-by-doug-harris.html
Voor fragment van de Chileense wegenkaart Talca, Cauquenes, Curanipe
http://farm5.static.flickr.com/4022/4416018071_4ac1bcf663_o.jpg
Yerba Buena, (Argentinië), Zondag 7 Maart 2010
Om in deze nevelbossen te wonen moet je je bepaalde disciplines aanwennen in verband met de vochtigheid. Alles wat vocht kan aantrekken, zoals zout en suiker, moet je hermetisch sluiten. Wat suiker betreft was ik dat al gewend in het mediterrane- en het woestijnklimaat wegens de processies van mini-miertjes die door je keuken wandelen, en die je suikerpot 'wit met zwarte stippeltjes' maken.
Het is vrijwel windstil en de zon komt alleen op snel verschuivende plekjes waardoor je telkens je stoel moet verzetten als je daar rustig van wil genieten. Dat kan alleen wandelend buiten het bos. Alles went. (100 woorden)
Yerba Buena, (Argentinië), Zaterdag 6 Maart 2010
Even een kleine observatie over de 'cultuur' van dit land. Het gaat over de weg naar de universiteitsgebouwen ver in de bossen van deze Yungas, de 'nevelbossen' die ik eerder beschreef [21+23 Februari]. Althans de faculteiten 'Landbouw' en 'Ecologie' zijn daar gevestigd. De andere zitten gewoon in de stad.
De weg erheen is een mooie betonweg. Er zijn twee rotondes. Het vormt deel van mijn dagelijkse rondje in dit 'jogging gebied' van Tucumán. Ik zie er altijd runners en fietsers, en weinig auto's. Langs de weg en de rotondes staan mooie grote lantaarnpalen. Daarover gaat mijn 'observatie'.
Die lantaarnpalen staan in een degelijke betonnen sokkel waar niets op valt aan te merken. Zoals gebruikelijk, heeft zo'n lantaarnpaal ongeveer op borsthoogte een luikje waarachter de aansluitingen zitten: Een 'schakelruimte' wellicht. In dit geval ontbreken alle luikjes! Ik bedoel, dat gat in de paal voor die schakelruimte is er wel, maar het afdekplaatje ontbreekt.
Alle palen zijn daarom op die hoogte omwikkeld met dat rood gestreepte plastic tape dat wegenbouwers wel gebruiken om hun bouwplek te markeren. Dat is keurig gedaan, en met een stukje plakband zorgvuldig vastgezet.
Maar je ziet ook dat het lang geleden is gedaan. Het plastic begint te verweren. Hier en daar raakt het los, het wordt kruimelig. Gelukkig is er geen baldadigheid, want dat zou de 'verwering' een handje hebben 'geholpen'. Niemand raakt het aan.
Ik heb nagevraagd. De weg is acht jaar oud, en die lantaarnpalen staan er vanaf het begin. De afdekplaatjes zijn nooit geleverd. De provisorische oplossing duurt voort. Niemand kijkt er meer naar om.
Het was een prestigeproject dat tot aan de openingsdag volle aandacht kreeg. Toen was het voorbij. De aandacht allereerst, en het geld wellicht ook. Respectvol ligt het nu te kwijnen. Onderhoud? Ho maar! Geld en aandacht gaan naar het volgende prestigeproject.
Zo zit dat hier. Je leest het in de krant, en je ziet het op straat.
Yerba Buena, (Argentinië), Vrijdag 5 Maart 2010
Heiner Geißler is de vroegere algemeen secretaris van de CDU. Hij wordt nu 80. Hij is altijd een beetje 'missionaris' geweest. Daarom heet het artikel in de Sueddeutsche: Der Missionar der CDU. Hij is [buitenparlementair] nog steeds aktief in de politiek, met name in Attac, het internationale netwerk dat een tegenhanger probeert te zijn van 'globalisatie'. [http://www.attac.org/]
Voor zijn verjaardag heeft hij een openbaar debat met Peter Sloterdijk gekregen. Dat werd een prachtige vertoning. Sloterdijk is de duitse filosoof die kortgeleden heeft betoogd dat belastingbetaling vrijwillig zou moeten zijn. Sloterdijk's these is:
--'dass der Staat - einem gierigen Monster gleich - den Menschen das Geld aus der Tasche ziehe, statt in ihm seinen über Jahrtausende gelernten kooperativen Sinn herauszufordern'.
Ik schreef daarover 14 Januari, en ook dat hij bijval vond bij Ségolène Royal. Maar Geißler is 'tegen'. Geißler's stelling op dit punt is:
--'Nächstenliebe sei keine Freiwilligkeit. Nächstenliebe ist Pflicht.'
Maar waar ze het wel over eens zijn is de 'Durchökonomisierung der Gesellschaft': De mens is slechts een 'kostenfaktor', handelswaar.
Met name het nieuwe Duitse gezondheidsbeleid krijgt er van langs:
--'Als wenn das Gesundheitssystem ein Kartoffelmarkt wäre', en
--'Das Gesundheitswesen darf man nicht verwechseln mit dem Media-Markt.'
Ongeveer dezelfde maatschappijkwaal vond ik een dag eerder in Le Monde. Daar is het de schrijver --tevens hoogleraar geneeskunde-- Max Dorra, die in de maatschappij een geheimzinnig virus aantreft. Het virus is voorwerp van een 'déni collectif'. Wie er over spreekt, loopt kans voor gek te worden aangezien.
Het virus zou je 'waarde' kunnen noemen. 'Waarde' in de strikt economische zin. 'Handelswaar' dus. [Ik denk nu aan José Bové: le monde n'est pas une marchandise].
Maar Dorra beschrijft het als een Sint Vitus-dans of Tarantella. Wie erdoor besmet is gaat metéén zijn waarde 'meten' door die vergelijken met anderen op de 'markt'.
--'... face aux autres marchandises, tout en se contorsionnant comme si elle cherchait à les séduire.'
Juist het kijken ernaar is besmettelijk. Wie het ziet gaat 'spontanément au marché pour s'y tortiller à son tour'. ['se tortiller', kronkelen, spartelen op zijn beurt].
Dorra verbindt het aan wat 'le stress au travail' wordt genoemd, en waartegen diverse lapmiddelen worden gebruikt, maar die in Frankrijk hebben geleid tot zelfmoorden op de werkplek. Als je word gereduceerd tot 'handelswaar', heeft het leven geen zin meer, en geeft het geen houvast. Ook niet voor de 'winnaars'.
Het kwaad zit dus in de vermaledijde 'Durchökonomisierung der Gesellschaft'.
Geißler, Sloterdijk, Ségolène Royal en Dorra zijn het met elkaar eens.
__________________
Geißler vs. Sloterdijk Bimbes regiert die Welt, sueddeutsche.de
http://www.sueddeutsche.de/politik/637/504845/text.html
Heiner Geißler Der Missionar der CDU, sueddeutsche.de
http://www.sueddeutsche.de/politik/552/504761/text.html
Max Dorra, La maladie de la valeur, moderne épidémie,
http://www.lemonde.fr/opinions/article/2010/03/02/la-maladie-de-la-valeur-moderne-epidemie-par-max-dorra_1313331_3232.html
Yerba Buena, (Argentinië), Donderdag 4 Maart 2010
Ik zit in het jogginggebied van Tucumán, schreef ik gisteren. Hier beginnen het groen en de heuvels. Verderop gaat dat tot ver boven de 1000 meter stijgen. Na wat ongeregelde verkenningswandelingen, ontdekte ik gisteren een rondwandeling. Eerst over een geasfalteerde weg tot aan de ingangspoort van de universiteit, en dan terug over een onverharde weg langs het natuurreservaat Horca Molle waarover ik Reisbrief 54 schreef. Dit rondje staat als mountain bike circuit op het internet. Vandaar al die zwoegende of zoevende fietsers.
Ik was verrast, maar nu weet ik ook dat het 6,9 kilometer lang is, en dat het startpunt op 555 meter ligt. Het hoogste punt is 700 meter, en onderweg kijk je uit over de laagvlakte in Oostelijke richting, en op Tucumán zelf. De stad ligt op 430 meter. Ik heb nog nooit een zo goed gedocumenteerd rondje gelopen. Mooie kans om mijn stappenteller weer eens te ijken.
Het beginpunt ligt op een kilometer van mijn huis, en is voorzien van eenvoudige houten fitness toestellen. Niet ver daarvandaan beginnen namelijk ook andere routes, o.a.voetpaden door het bos. Dat moet ik nog verder ontdekken.
Gisteren liep ik dus 8,9 kilometer. Dat is niet voldoende als dagelijks rondje, maar het begin is gemaakt. Paraplu en regenkleding moet ik altijd bij me hebben. Het wordt wel een ander soort wandelen als ik gewend ben. Regen was uitzondering, Hier is "ieder moment" een regenbui normaal. Ik ben benieuwd hoe dat bevalt, en of ik het hier volhoud. Zeker als er ook dagenlange regenbuien zijn, zoals de vorige week.
Als de zon zich maar regelmatig een paar uurtjes laat zien. Anders verkommer ik. Ondanks de zuivere boslucht.
__________________________
Horca Molle x ruta, http://es.wikiloc.com/wikiloc/view.do?id=541293
Yerba Buena, (Argentinië), Woensdag 3 Maart 2010
Wat het 'klimaat' betreft, moet ik blijven twijfelen. Gebrek aan zon, en door de regens gebrek aan wandelen, zijn de twijfelfactoren. Deels behelp ik mij met 'actieve aanpassing' om een koudeaanval te voorkomen. Ik sluit mij urenlang op in een potdichte kamer met een straalkachel. Daarvoor heb ik niet zo ver gereisd.
Maar de laatste dagen komt de zon vaker door, en ik ontdek dat ik woon in 'het' jogginggebied van Tucumán. Geen wonder. Het zijn de dichtstbijzijnde groene heuvels. Als de zon maar even doorkomt is het er zelfs druk, en 'marcheerwandel' ik tussen zwoegende fietsers en huppelende runners. (100 woorden)
Yerba Buena, (Argentinië), Dinsdag 2 Maart 2010
De juiste plaats van het epicentrum bleef mij fascineren, want dan kon ik het plaatsen in mijn herinneringen aan mijn wandelingen in die streek. Gisteren maakte ik een benaderende berekening dat het vlak bij Cauquenes moest zijn, het stadje waar ik de winter van 1997-'98 doorbracht. Ghislaine kwam mij toen opzoeken, en we logeerden een groot deel van die tijd in het vissersdorpje Curanipe dat juist zijn 'carrière' was begonnen als surfers paradijs. Dat weet ik van mijn Spaanse reisbrieven uit die tijd, de enige aantekeningen die ik van de computercrash van een paar maanden later heb overgehouden, want die stonden toen al op het internet.
'Dat gaat om afstanden van zo'n tien kilometer', schreef ik gisteren. Bovendien ontdekte ik dat de Chileense pers het de 'terremoto de Curanipe' noemde. Curanipe is 150 km Noordelijk van Concepción, een stad van bijna een miljoen, en 115 km Zuidelijk van Constitución, een stad van vijftig duizend inwoners, dus ongeveer zo groot als Cauquenes.
Ik werd extra nieuwsgierig, en maakte mijn berekeningen opnieuw en precieser.
Dit zijn de coördinaten:
Epicentrum: Zuid 35,846 West 72,719
Curanipe: Zuid 35,833 West 72,633
Cauquenes: Zuid 35,970 West 72,350
Dit zijn decimale booggraden. Een booggraad Oost-West is hier 91 km en Noord-Zuid 111 km.
Hieruit kun je afleiden dat het epicentrum 7,8 km uit de kust ligt vóór Curanipe, en 1,4 km Noordelijk. 'Terremoto de Curanipe' is dus de juiste benaming. Het volgend vissersdorpje in Noordelijke richting is Pelluhue, dat is vijf km verderop.
De elite van Cauquenes [22 km landinwaarts] had in Curanipe zijn zomerresidenties, zo leerde ik Curanipe kennen, maar in 1998 was het al duidelijk dat het moderne toerisme toestroomde. Het werd, samen met Pelluhue een surfers paradijs.
In een van de persberichten las ik dat in Pelluhue een vissersboot van 60 voet in de dorpstraat was gesmeten door de tsunami en dat de straten zijn bedekt met modder.
Een ander persbericht meldt dat juist voor het gebied tussen Concepción en Constitución in 2007 de voorspelling van een 'zeer grote' aardbeving was gedaan in de komende tien jaar. Dat gebied was namelijk al jarenlang achtergebleven in de regelmatige opschuiving à zeven centimeter per jaar van de kust. De aardbevingen van 1906 en 1985 in Valparaiso [Noordelijk] en die van 1960 in Valdivia [Zuidelijk] hadden aldaar de spanningen opgeheven. Dit tussengebied stond dus extra onder druk. Nu is het dus gebeurd.
Yerba Buena, (Argentinië), Maandag 1 Maart 2010
Nadat ik gisteren mijn stukje had afgesloten, bleven de berichten over de omvang van de ramp in Chili binnenstromen. Het was inmiddels ook wereldnieuws geworden, zodat ik besloot om mijn NLse en Spaanse verzendlijst te gebruiken voor een geruststellend bericht: 'Ik zit ver buiten het rampgebied'.
Ik keek regelmatig op de lijst van Latest Earthquakes in the World van de USGS, en die bleef maar groeien. Allemaal réplicas, naschokken, van rond de 5.0 op de schaal van Richter met uitschieters naar 6.3 en 6.9.
Ter vergelijking: De aardschok op Haïti van 12 Januari 2010 was 7.0.
Het getal van 8.8 waarmee de nieuwste reeks Zaterdagmorgen om 06.34 [UTC] begon, hoort tot de zwaarste aardschokken de bekend zijn. In de betreffende lijst van de USGS staat nu een aardschok 8,8 voor de kust van Ecuador in 1906. Die staat op de zevende plaats. De zwaarste aardschok ooit was in dezelfde regio als die van Zaterdag, namelijk 9,5 in 1960.
In de persberichten zijn de plaatsbepalingen vaak slordig omdat het zover weg is [van Europa!]. In de lijst van de USCS staan gelukkig de precieze coördinaten van het epicentrum , en zo weet ik dat het dichtbijzijnde stadje van enige naam Cauquenes is [ongeveer 50.000 inwoners]. Ik heb daar in 1997 en 1998 enige tijd gewoond en de streek grondig bewandeld. Ghislaine heeft mij daar toen opgezocht en we hebben er samen rondgelopen. De coördinaten van Cauquenes zijn -35,97 en -72,35 West. Het epicentrum was op -35.846 en -72.719. Dat gaat om afstanden van zo'n tien kilometer.
Concepción, waarvan de huidige burgemeester Jacqueline van Rysselberghe heet, en dat bijna 1 miljoen inwoners heeft, wordt meestal genoemd, maar dat is zo'n 150 kilometer verderop naar het zuiden.
Ik heb toentertijd in de omgeving van Cauquenes de ravages van voorgaande aardschokken bekeken, en de verhalen daarover gehoord. Het ging om 'nieuwe' kloven in het landschap en wegen die waren 'verschoven'. Het was bekend terrein voor mij, en veel details van de wandelingen komen mij weer voor de geest. Dat geeft een extra gevoel van betrokkenheid. Helaas zijn mijn aantekeningen over die periode grotendeels verloren geraakt door een crash van mijn harde schijf. Ik heb alleen nog twee [Spaanse] reisbrieven gedateerd in Cauquenes op 3 januari en 8 februari 1998, maar die gaan vooral over mijn 'avonturen' om internetverbinding te krijgen.
San Miguel de Tucumán (Argentinië), Zondag 28 Februari 2010
--"Hé! Niet in Yerba Buena?"
Nee, ik logeer voor het weekend in Tucumán bij Marisa. Ik moest wat inkoopjes doen die in Yerba Buena niet te krijgen zijn, voor de gezelligheid, en omdat bovendien de tweelingdochters van Graciela en Alejandro gisteravond [de hele nacht dus] hun lawaaiige verjaardagsfeest zouden hebben. Vandaar.
Toen we na de boodschapjes om kwart voor een met haar twee dochtertjes in het park wandelden, op weg naar de uitspanning om thee te drinken, was er een 'tremor' zoals dat hier heet. Marisa werd even later gebeld door een kennis die in een hoge flat woont, en die wist te melden dat het om een heuse 'terremoto' van 6.3 in Salta ging. Haar appartement had behoorlijk 'gerammeld'. En ook dat het in Chili, ten Zuiden van Santiago flink tekeer ging.
Toen we later thuis kwamen zagen we op het internet dat het in Chili om drie uur 's nachts [lokale tijd, 06.34 UTC] al was begonnen met een terremoto van 8.8! Daarna was er een hele reeks van 'réplicas' waaronder een van 5.2 ongeveer tegelijk met die in Salta die veel schade had aangericht in Santiago zelf.
Ik kreeg twee bezorgde mailtjes uit NL, en Le Monde meldde 85 doden in Santiago.
Ik heb vanmorgen, zojuist, nog even op USGS [United States Geological Survey] gekeken. Dat is een volledige lijst van alle aardbevingen ter wereld die binnen een paar minuten wordt geactualiseerd. Het gaat maar door. Vanmorgen ook twee in Mendoza [4.9 en 5.0] in Argentinië. Dat is zuidelijk van Tucumán, Salta is
noordelijk. In Iquique, waar mijn vrienden wonen, is het rustig. Géén meldingen uit die streek.
Bij de terremotos ten zuiden van Santiago waren er ook enkele voor de kust. Daarom waren er waarschuwingen voor 'tsunami', maar daarover heb ik nog geen details.
Kijk op Latest Earthquakes in the World van de U.S. Geological Survey [USGS]:
http://earthquake.usgs.gov/earthquakes/recenteqsww/Quakes/quakes_all.php
Ik heb de laatste update om 10.40 UTC gezien [07.40 lokale tijd]. Toen was er een melding voor de kust van Ecuador van 5.3. Dat is opeens veel noordelijker.
Lees verder in Lopend Dagboek (117). Het loopt van 1 tot 28 februari 2010 en begint in Iquique met gedetailleerde voorbereidingen voor mijn busreis over de Andes, en eindigt in Yerba Buena, in de groene maar natte heuvels ten Westen van Tucumán. Daartussenin woon ik een week ik de benauwde binnenstad. Drie keer doe ik 'het' in honderd woorden, en één keer sla ik over. Het grote evenement is de reis over de Jama-pas [1 3 4 5 8 13]. Ik wijd een stukje aan het opkomende 'Europessimisme' [16], en leer de Yungas kennen, het miskende, maar 'oh zo belangrijke' microklimaat [21 23]. Ik vind dat ik 'helemaal verkeerd' zit [21]. Mijn verkenningen in de Argentijnse cultuur en politiek beginnen met een bedelbrief van een middenklasser, een standbeeld voor Mercedes Sosa, een standsconflict tussen 'geletterden' en nog zo wat [9 10 11 12 27]. Ook begint deze maand het eerste[?] proces tegen de kopstukken van de de dictatuur [18 25 26]. De maand eindigt met alarmerende berichten over een natuurramp in Chili [28]
Lees verder in Dagboek 116. Het loopt van 1 tot 31 Januari 2010 en begint met een nieuwjaarswens in de vorm van een poesiealbumrijmeltje. Januari is altijd een drukke maand. De Kerst- en Nieuwjaarsbezoekdrukte gaat naadloos over in vertrekdrukte, en dat laatste ging dit jaar over in het groot-familiegebeuren in Iquique met kamperen op het strand [24 25 26]. De laatste dag vind ik het groot-familiegebeuren welletjes, en bereid mij voor op dóórreizen [31]. Vijf keer sla ik over, vijftien keer doe ik het in honderd woorden. Intussen vertrekken Martine en Ghislaine naar NL en beschrijf ik het koude weer en NL en de stralende maan boven El Teide. Dan word ik zelf verkouden. [5 6 7 8]. Toch is er tijd voor idealistische notities van Peter Sloterdijk en Ségolène Royal die vinden dat belasting vrijwillig moet worden betaald [14] of van Paul Krugman die de Amerikanen voorrekent dat "social justice and progress can go hand in hand" [12]. Ook heb ik tijd voor het meest nutteloze nieuwe product van 2009, een draagbaar urinoir in de vorm van een golfstok, maar gelukkig ook deugdelijk advies in de vorm van "Five ways to crap-proof your brain" [16 17].
Lees verder in Dagboek 115. Het loopt van 1 tot 31 december en begint met een hersenkraker over het belang van Baruch Spinoza op de Amerikaanse vrijheidscultuur. Acht keer doe ik het in 100 woorden, en vier keer laat ik het afweten. Dat er twee volle manen in één maand kunnen zijn komt twee keer aan de orde [4 11] evenals het Zwitserse Minarettenbesluit [15 17]. Ik constateer dat Europa 'nogal' autoritair is en 'niet zo' democratisch [15]. Ik ga op zoek naar Islamitische immigratie in Zuid Amerika [16], en ontdek dat dyslexie fataal in voor jonge kassiers [18]. Ik maak twee Kerstconcerten mee op een avond [21] en tot mijn verrassing vind ik een verband tussen kwaliteitskranten en de hoge prijzen van Moderne Kunst [20 23]. Tot slot rapporteer ik over de uitgestelde stadsloop waaraan ik deelneem, en bespreek de invloed daarvan op de sociale cohesie van La Gomera.
Lees nòg verder in Lopend Dagboek (114). Het loopt van 1 tot 30 November 2009 en begint met het begrijpelijk maken van Berlusconi met behulp van de theorie van een Nederlander ...
Dagboek 114 loopt van 1 tot 30 November 2009 en begint met het begrijpelijk maken van Berlusconi met behulp van de theorie van een Nederlander. Ik sla een keer over, vijf keer doe ik het in 100 woorden, en over Sintermèrte schrijf ik een mini-non-stukje. De maand begint en eindigt weliswaar op La Gomera, maar ik maak een bliksemreis naar Barcelona en Tarragona om twee kennissen-van-vroeger te ontmoeten. Er zijn wat Euro-beschouwingen naar aanleiding van "De Val Van De Muur" twintig jaar geleden [6 9 10 12]. Ik citeer uit het LIBER AMICORUM en maak melding van de vorderingen [8 25]. Het thema van fictie vs werkelijkheid mocht niet ontbreken [17 18 19 20] en verschijnt in verschillende situaties. De meest verrassende is wel de relatie tussen de huidige financiële crisis en de duivelse kunsten van Faust. WOII komt aan de orde, vooral de laatste maanden [24 26 28]. De maand eindigt met een toekomstvisie in de stijl van een Sinterklaasgedicht [30].
Lees nòg verder in Dagboek 113. Het loopt van 1 tot 31 Oktober 2009 en begint met een wandelende reklamezuil en eindigt met kriminele methoden van 'business forever' [30 31]. Toch krijg ik daarbij begrip voor een treurig glimlachende bankbediende in Cessenon [30]. Mijn klimaatverandering valt moeilijk. Deze gebeurtenissen spelen zich af in Cessenon, Barcelona en San Sebastián. Vijf keer sla ik over. Kennelijk is het een zware periode. Drie keer Global Warmng [2 3 11]. De ontwikkeling van de vrouwenemancipatie wordt twee keer bekeken [10 28]. De homofilie van een Franse minister behandel ik ook twee keer [14 16]. Michelle Obama doet aan Nederlands touwtjespringen [29]. Het Franse schoolabsenteïsme haalt het twee ker [6 16], en uit mijn kado-gekregen Liber Amicorum citeer ik een haiku en een gedicht [7].
En nòg verder in: de oudere dagboeken
Let op!
De dagboeken staan in de 'historische' volgorde, niet in de 'omgekeerde' zoals hierboven.
naar de top
terug eerste dagboekregel
|
