|
Tot mijn verrassing --en ontsteltenis-- vond ik in het hotel géén openbare Internet-aansluiting. Een urgent probleem mocht ik oplossen met de kantoorcomputer. Bedankt voor het bezorgde SMS-je en dito mailtjes die ik na thuiskomst aantrof. Ik zal --net als vroeger-- weer een 'mogelijke radiostilte' aankondigen als er 'kans' op is.
Los Cristianos, Tenerife, Havengebouw, 1830, Donderdag, 20 November 2008
Ziezo, de reis is ten einde. Over twee uur zijn we thuis. Het wachten is op de boot van half acht. Vanmorgen heb ik nog een verkenningswandeling gemaakt op het [min-of-meer] vlakke terrein aan de voet van El Teide. Voor een 'volgende keer'. Om plannen te kunnen maken. Ghislaine bleef thuis, in de zon, want bewolking dreigde, en als Noorderling moet je ieder straaltje benutten.
En de bewolking kwam! Het werd een soort kiekeboe-tje spelen, want de top verdween soms helemaal, en even later piepte de glinsterende top weer door een gat in de wolken. Dat was een mooi contrast als afscheid van de totaal onbewolkte hemel van gisteren en eergisteren. Het had ook anders kunnen zijn. De serie foto's die ik gisteren en eergisteren van de top maakte kan ik mooi afsluiten met die kiekeboe-versies. Ik zal er een 'paneeltje' van maken en op Flickr zetten. Het is precies de achterkant van El Teide zoals ik hem vanaf mijn balkon kan zien.
El Teide, Tenerife, Parador de Las Castañadas, Woensdag 19 November 2008
Het is wéér avond voor ik aan schrijven toekom. Het
dagritme van 's morgens om vijf uur fris en vol ideeën opstaan
om metéén te gaan schrijven is er niet meer. Het is
uitslapen en aan het [late] ontbijt plannen maken voor de dag. Maar
het 'plan' was er al: We zouden 'naar de top' gaan. We zouden lopen
naar de 'teleférico', waarvan iemand had gezegd dat het
tien minuten zou duren. Maar dat leek sowieso onwerkelijk.
Het werd een wandeling van anderhalf uur want Ghislaine had zuurstofproblemen op deze hoogte [2200m]. We twijfelden daarom of het wel verstandig zou zijn om dóór te gaan tot 3500m, maar toen we bij het basisstation wat hadden uitgerust en in de zon gezeten zagen we het wel weer zitten. De tocht verliep probleemloos. Ghislaine rustte wat uit in de zon, en ik verkende de nabije omgeving.
Het pad naar de top voor de laatste 200 meter naar de krater vereiste een speciale vergunning, die ik niet had aangevraagd. Dat is wat voor de volgende keer. Verder zag ik de twee goed geplaveide paden naar beneden. [In vergelijking met de ezelpaden van La Gomera]. Dat is óók mooi voor een volgende keer: Met de 'teleférico' omhoog, en te voet omlaag.
Nu moesten we terug naar het hotel. We namen niet de saaie autoweg waarmee we waren gekomen, maar een wandelpad dat er aanvankelijk heel 'smooth' uitzag maar toch enkele 'tamelijk-moeilijke passages' had voor Ghislaine die nog worstelt met de nazorg van een gebroken enkel. Het is een pad van bijna vier kilometer dat min of meer parallel loopt aan de autoweg die we 's morgens hadden genomen. We deden óók anderhalf uur over.
Plannen voor morgen hebben we nog niet, behalve dat we om vier uur de bus terug naar Los Cristianos nemen, en de boot van half acht naar La Gomera.
El Teide, Tenerife, Parador de Las Castañadas, Dinsdag 18 November 2008
Het is al avond. Vanmorgen zijn we vroeg vertrokken van La Gomera naar Tenerife.
In Los Cristianos onderhandelde ik met een 'taxista'
over de prijs om ons 'toeristisch' naar de Parador bovenop El Teide te brengen.
'Toeristisch' wilde niet zeggen grote omwegen naar 'toeristische
objecten', maar wèl af en toe te stoppen voor een uitzicht of
een foto. Dat lukte, en zo waren we goedkoper en comfortabeler uit dan
met een huurauto voor drie dagen. Terug nemen we de bus wel. Die gaat
één keer per dag.
Ik heb vanmorgen een kleine verkenningswandeling in de omgeving gemaakt, en vanmiddag nog
een met Ghislaine naar een van de mooiste uitzichtspunten waar
borden staan die niet alleen uitleggen wat je ziet aan de horizon,
maar ook 'beeldend' vertellen van de oergeschiedenis van het ontstaan van El Teide uit
het vulkanische eiland daarvóór. 170.000 jaar geleden,
namelijk, 'roetsjten' grote brokken van het toenmalige eiland in zee in
westelijke richting. Dat werd natuurlijk een prachtige tsunami
want het was zowat de helft van het hele eiland. Op de aldus ontstane
vlakte, waarvan de resten nu 'Las Castañadas' heten,
ontstond de karakteristieke kegelvormige vulkaan die we nu El
Teide noemen.
Het hotel heeft géén publieke Internetverbinding, maar ik
mocht van één van de kantoorcomputers gebruik maken om
het saldo van mijn 'prepaid' mobieltje bij te pompen. Maar dit
stukje opladen kon niet. Dat moet dus wachten.
San Sebastián de La Gomera, Maandag, 17 November 2008
Iedereen weet intussen wel van de 'laaghartige' Chinezen die 'kwaadaardig' melamine in babyvoedsel stopten. Het vorig jaar was er een minder bekend 'pet food scandal' om dezelfde reden. Melamine is zowel 'acuut' als 'chronisch' bijzonder giftig. Die 'foute' Chinezen toch!!
Melamine is echter óók een belangrijke grondstof voor industriële produkten, en wordt ook als 'verbeteraar' van kunstmest gebruikt. Het is zogezegd 'alomtegenwoordig' en komt daardoor gemakkelijk in de voedselketen terecht. Het gaat dus niet alleen om 'kwaadaardige' toevoeging. Vandaar dat er wetten zijn die het melamine-gehalte in voedsel beperken. Maar noch die wetten, noch de uitvoering daarvan zijn deugdelijk.
James E. McWilliams, in NYT van vanmorgen, vindt daarom dat 'wie de eerste steen werpt ...' [naar 'de Chinezen'] éérst in eigen huis moet kijken.
Zo is het 'aanvaardbare' gehalte gesteld op 2,5 ppm [parts per million]. Dat is berekend op een volwassen persoon, maar die eet iedere dag één veertigste van zijn gewicht, en babies één tiende. Bijvoorbeeld.
Zo werden laatst eieren naar China teruggestuurd wegens te hoog melamine-gehalte, maar dat was 'gewoon' wegens de gluten waarmee ze worden gevoerd, en die gluten hebben een hoog melamine-gehalte omdat ze met kunstmest zijn gekweekt waaraan melamine als 'absorbtie-verbeteraar" is toegevoegd. Dat gebeurt in de VS ook. Bijvoorbeeld.
Kortom, het zit in de hele voedselketen, en niet alleen in 'kwaadaardige' toevoegingen. Je zou het melamine-probleem kunnen vergelijken met het DDT-probleem van vroeger.
Die vergelijking is niet verrassend, want het artikel werd geschreven door een geschiedenis-professor die nu een boek publiceert over onze mislukte strijd tegen insecten onder de titel: "The Losing War on Insects From Colonial Times to DDT".
We moeten nu dus een 'war' beginnen tegen melamine. Die tegen DDT hebben we verloren, vindt de schrijver. [Waarom je zo'n aktie meteen 'war' moet noemen, is mij niet zo duidelijk. Waarom dat beroep op oorlogsinstincten? Teken des tijds? Kan het niet anders?]
__________________________
JAMES E. McWILLIAMS, Our Home-Grown Melamine Problem, NYT, November, 17, 2008, For all the outrage about Chinese melamine, what the United States has failed to scrutinize is how much melamine has
pervaded our own food system. http://www.nytimes.com/2008/11/17/opinion/17mcwilliams.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Melamine http://en.wikipedia.org/wiki/2007_pet_food_recalls
http://en.wikipedia.org/wiki/International_Reaction_to_the_2008_Dairy_Scandal
San Sebastián de La Gomera, Zondag, 16 November 2008
In The Black Swan filosofeert Taleb over de menselijke behoefte om een 'patroon' in de ons omringende chaos te zien. Een 'patroon', of een vertelling, of een mythe --het doet er [misschien?] niet toe. Het doel is vereenvoudiging van de werkelijkheid. Wetenschap heeft ook dat effect. En wat buiten dat 'patroon' valt, noemt Taleb een Black Swan. Op de meest onverwachte momenten komt die ons verrassen.
Inderdaad, vervolgt hij, hebben veel psychische storingen als [neven-? bij-?] effect het gevoel van verlies van controle, van zinloosheid van de omgeving. 'We gebruiken kennis als therapie', besluit hij die discussie, en elders in dit 'wetenschappelijke' boek vraagt hij zich af of een gedicht niet netzogoed 'de werkelijkheid'. kan weergeven.
Toen ik een paar dagen later bij Yourcenar het volgende zinnetje las, moest ik daar aan denken, en zette mij ertoe dat te vertalen.
" ... et il m'arrive de penser que l'illusion est peut-être la forme que prennent aux yeux du vulgaire les plus secrètes réalités".
Zij schrijft dat naar aanleiding van de protagonist van het verhaal "L'homme qui a aimé les Néréides" --een soort dorpsgek-- waarvan ze zich afvraagt of hij niet de wereld van de feiten heeft verlaten om binnen te gaan in die van de illusies.
Hier zijn mijn vertaalpogingen.
--(1) Het overkomt mij dat ik denk dat de illusie misschien wel de vorm is waarin de meest geheime werkelijkheden zich vertonen in het alledaagse.
--(2) Soms denk ik dat illusies de alledaagse verschijningsvorm zijn van diepe realiteiten.
--(3) Soms denk ik dat illusies de vormen zijn waarin de diepste werkelijkheid zich vertoont aan gewone mensen. ['de gewone man']
Wie kent een betere vertaling?
Hoe dan ook, zowel Yourcenar als Taleb leggen hetzelfde verband tussen een 'gestoorde' en de 'genezende illusie over de werkelijkheid'.
Mooi toch?
En ik vraag mij intussen af waarvoor die veelgezochte werkelijkheid eigenlijk nog dient?
Als illusies netzogoed werken?
___________________
Nassim Nicholas Taleb, The Black Swan: The Impact of the Highly Improbable, ISBN 9781400063512, pag 69
Marguerite Yourcenar, Comment Wang-Fô fut sauvé et autres nouvelles, Gallimard 2007, ISBN 978-2-07-034457-4 pagina 45.
En Mijn Dagboek 2 7 8 en 14 nov jl
San Sebastián de La Gomera, Zaterdag, 15 November 2008
De spam-business staat opeens in de belangstelling want in de VS is een zeer grote provider, McColo, van het internet afgesloten door de FBI.
Dat was niet tegen 'spam' als zodanig, want dat valt onder 'free speech', maar omdat McColo veertig kinderporno-sites huisvest, en andere sites die het niet nauw nemen met 'copyright' [een heilige koe van het kapitalisme] kon de FBI ingrijpen. Verder had McColo onder zijn dak een aantal 'producenten' van 'malicious software'. Dat balanceert op de grens van 'free speech' [in de VS].
Ik las het in Die Sueddeutsche, maar het artikel in Washington Post is veel informatiever. Het verwijst naar interessante statistieken die aantonen dat de VS de verreweg de grootste spammer is, en o.a. naar de site van Spamcop waar je kunt zien dat het totale aantal mails[!] dat op het net werd gestuurd op die bewuste Dinsdagavond kelderde van 40 naar 10 per seconde. Vijf procent van de spam glipt door de filters.
Andere spamwatchers meldden soorgelijke metingen. McColo had dan ook een 'marktaandeel' van 75% [van die "90%" die ik eergisteren noemde!]. De 'klanten' van McColo hadden anderhalf miljoen computers besmet met de 'slaafjes'-virussen Srizbi of Rustock volgens researcher Vincent Hanna van Spamhaus.org. Die slaafjes maakten de verspreiding anoniem.
Er zijn nogal wat verwijzingen naar 'internet security' bedrijven die de laatste weken /maanden méér en méér duidelijk maakten dat McColo de grote boosdoener was. Klachten bij de direktie van McColo over in opspraak gekomen sites werden echter 'niet behandeld', of de site werd naar een ander deel van het netwerk verplaatst. Kortom, er was complete 'collaboratie' met 'overtreders' cq 'misdadigers'.
De verkoop van 'illegale' of 'fake' farmaprodukten is 'in principe' óók strafbaar, en 'in prìncipe' is de provider daarvoor verantwoordelijkheid --net als voor copyright schendingen-- als de overtreder anoniem of onbereikbaar is.
Dat worden mooie kluiven voor de rechters en de advokaten.
Samen met het 'bedrijfskundige' onderzoek, waarover ik Donderdag schreef, en dit 'strafkundige' onderzoek, waar we de komende tijd meer van zullen horen, komt deze 'geheimzinnige' vorm van 'vrij ondernemerschap' voor het voetlicht.
"Ter leeringhe ende vermaeck"
______________________________
Brian Krebs, Host of Internet Spam Groups Is Cut Off, washington Post, Wednesday, November 12, 2008
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/11/12/AR2008111200658.html [updated version]
Spamcop: http://www.spamcop.net/spamgraph.shtml?spamweek [Dit is een dóórlopende grafiek, let op!]
Mirjam Hauck, Spam aus USA, Schlag gegen den Müll, Die Sueddeeutsche, 14.11.2008 http://www.sueddeutsche.de/computer/593/331452/text/
De site van McColo is onbereikbaar. McColo opzoeken in Google bracht nogal wat gegevens van security firms aan het licht en natuurlijk bloggers met nòg meer gegevens.
San Sebastián de La Gomera, Vrijdag, 14 November 2008
Wang-Fô schildert zo mooi dat de mensen zijn kunst verkiezen boven het werkelijke. De welgestelde Ling wordt zodoende verliefd op de portretten van zijn vrouw. Die kwijnt weg, en sterft van eenzaamheid. Ling verkoopt daarna zijn slaven en juwelen en zwerft met Wang-Fô mee om de natuur door de ogen van zijn meester te zien.
Tot ze bij de keizer komen. Die is opgegroeid met de schilderijen van Wang-Fô, en kon daarna niet meer van de natuur genieten. Hij laat daarom Ling onthoofden, Wang-Fô's ogen uitsteken en diens handen afkappen.
Maar Wang-Fô reist in gedachten verder. Met Ling als bediende. (100 woorden)
_________________________
Dit oud-Chinees-Japanse verhaal is opgetekend door de Iers-Japanse schrijver Lafcadio Hearn [Koizumi Yakumo] en opnieuw verteld door Marguerite Yourcenar in Comment Wang-Fô fut sauvé et autres nouvelles, Folioplus classiques 20e siècle, Gallimard 2007, ISBN 978-2-07-034457-4 Ook: en.wikipedia.org/wiki/Lafcadio_Hearn. Het is ook theater- en filmstuk geworden.
San Sebastián de La Gomera, Donderdag, 13 November 2008
Er worden per dag 120 miljard e-mails verzonden, maar 90% daarvan is spam. Dat is ergerlijk [maatschappelijk], maar met moderne filtersystemen valt de ergernis [individueel] mee. Het technische kat-en-muis-spel van 'spammers' en 'filteraars' gaat echter door. Een van de technieken is om enkele duizenden argeloze privé-computers tot 'slaaf' te maken. [Terzijde: Misschien dus ook die van mij of jou op dit moment. Het verbaast mij dat de gebruikelijke anti-virus en firewall programma's dat niet detecteren.]
Een interessante vraag om deze 'bedrijfstak' te leren kennen is:
--"Waarom doen spammers 'het'? Verdient het zo goed?"
Die vraag is nog weinig gesteld, maar een begin is gemaakt door de internet-researcher Stefan Savage van de University of California, San Diego. Om de bedrijfseconomie van deze 'handel' te onderzoeken kon hij niet anders dan zelf ook een tijdje 'spammen'. Met de allerlaatste [hacker]-technieken verzond hij in één [proef]maand zo'n 500 miljoen mails, keek naar de response rate [hoeveel mensen reageren], naar de conversion rate [hoeveel mensen kopen], hoeveel door de filters glipten, en de kengetallen van het zakendoen met Direct Mail.
De response rate lag op 1 op 1 miljoen voor zijn Viagra-achtige produkten. Dus ongeveer 500 mensen reageerden. Slechts 28 kochten voor gemiddeld 100 dollar. Daarvan krijgt de spammer een 'commissie' van de pharmaceutische groothandelaar. Zo werkt dat.
Daarvoor moest nogal wat werk worden verricht. Echt 'hackers'-werk, want hij maakte 76.000 argeloze computerbezitters tot 'slaaf'.
Volgende vraag: "Is het sop de kool wel waard?"
--"Marginaal", is het antwoord van Savage.
Bij een 100 maal grotere operatie begint het misschien[!] ergens op te lijken, vindt hij. Viagra-achtige produkten zijn, naast aandelenprijzen manipulatie, de belangrijkste professionele spamtoepassing, weet hij te melden in zijn 'academic paper'.
Mijn verwachting is dat het openbreken van dit geheimzinnige handeltje waarvan 'men' zegt dat er 'veel' verdiend wordt heel ontnuchterend zal werken. Enkele èchte professionals zullen overblijven. Ik denk daarbij aan het 'model' dat ik vaker heb waargenomen na zo'n 'goudkoorts'-periode van een nieuwe 'handel'. Veel zal ook afhangen van een [verbeterde] technische beveiliging tegen het 'slaafjes'-systeem.
Èn[!] van een brede toepassing daarvan, want 'slaaf' zijn doet [individueel] geen pijn.
__________________________
Helmut Martin-Jung, Viel Spam um nichts, Die Sueddeutsche, 13.11.2008
http://www.sueddeutsche.de/computer/854/317728/text/
Stefan Savage: http://www.cs.ucsd.edu/~savage/ en http://en.wikipedia.org/wiki/Stefan_Savage
Stefan Savage [en anderen], Spamalytics: an Empirical Analysis of Spam Marketing Conversion,
Proceedings of the ACM Conference on Computer and Communications Security (CCS), Arlington, VA, October 2008. http://www.cs.ucsd.edu/~savage/papers/CCS08Conversion.pdf
Perscommentaren: http://www.nbcsandiego.com/topics/?topic=Stefan+Savage
San Sebastián de La Gomera, Woensdag, 12 November 2008
Ik heb het uit, The Black Swan, dat boek van Nassim Nicholas Taleb, waarover ik 2 en 7 november al schreef. Het maakt waar wat het beloofde: Het start met onderhoudende vertellingen uit de praktijk en gaat geleidelijk over naar filosofische en wiskundige grondslagen.
Maar ook die grondslagen bleken heel onderhoudend te zijn, vooral omdat een andere vertellijn tevoorschijn kwam, namelijk die van zijn eigen biografie. Met 'tussendoor-anecdotes' komen we daar achter. Ook Taleb's ontmoetingen en botsingen met sympatisanten en 'haters' van zijn idee worden verteld. Ze geven een beeld van zijn leven als 'intellectuele rebel'. Dat rebelse hoort bij innovatief denken. Helaas.
Geboren in de Libanon, in een welgestelde familie, in een land met meer dan duizendjarige stabiliteit, maakt hij als kind mee hoe een allesvernietigende oorlog ook dáár toeslaat. Is het verwonderlijk dat hij de rest van zijn leven wijdt aan 'super-onverwachte gebeurtenissen'?
Hij betoogt dat we een deel van die 'onverwachte gebeurtenissen' niet zien door 'eigen schuld'. Daar is Plato schuld aan die ons leerde rijk gevariëerde waarnemingen in één begrip te vangen, maar ook onze psychische 'eigenaardigheid' om slechts te zien wat binnen onze vooroordelen --of onze 'modellen'-- valt. Er zijn nog veel meer 'perceptual biases'. Daar gaat het boek voornamelijk over.
Wat de 'èchte' onverwachte gebeurtenissen betreft is het nòg erger dan het lijkt. Die proberen we de verdoezelen, en 'schijnvoorspelbaar' te maken. Èchte onvoorspelbaarheid is namerlijk onverteerbaar:
Héél menselijk. Dat wèl, maar het leidt óók tot breedgezaaid en diepgeworteld zelfbedrog in alle aspecten van onze cultuur.
Hij veegt de vloer aan met de meeste 'risico-modellen' omdat die het wezenlijke risico verstoppen. Maar een model bepaalt wèl hoe we 'de werkelijkheid' zien. En dan is de cirkel rond. We zien wat we willen zien.
David Brooks in The Behavioral Revolution analyseert het als volgt.
Er zijn ruwweg vier stappen naar iedere beslissing. Eerst de waarneming van de situatie, dan de mogelijke akties op een rijtje, dan de beste actie 'berekenen', en tenslotte 'doen'. Wij dachten eeuwenlang dat de derde stap, het voorspellingsmodel, de belangrijkste was. De economische en sociale wetenschappen zijn gebaseerd op dat 'rationele gedrag', maar dat is slechts waar in het model. Niet in de waarneming!, waarschuwt Taleb.
Op allerlei fronten, en zeker ook nu met de financiële crisis, blijkt dat onze 'modellen' niet werken. Misschien is er 'niks mis' met die modellen, maar ze zijn op 'valse premissen' en 'foute waarnemingen' gebaseerd. We moeten dus terug naar die eerste stap, zegt Brooks. Dat is óók de kern van het betoog van Taleb. Die rijkgevariëerde anecdotes zijn nodig omdat het zo wijdverbreid is, en zo diepgeworteld. Confronterend!!
______________________
DAVID BROOKS, The Behavioral Revolution, NYT, October 28, 2008
http://www.nytimes.com/2008/10/28/opinion/28brooks.html
San Sebastián de La Gomera, Dinsdag, 11 November 2008
Vandaag is een uitstekende dag om twee oude familie-verhalen vast te leggen over "De Wapenstilstand" van 1918. Precies 90 jaar geleden. Mijn vader en moeder hadden allebei 'iets' daarvan van nabij meegemaakt. Als wij na het avondeten de kinderbedtijd wat wilden oprekken, dan vroegen we altijd: "Vertel nog eens van toen". Altijd prijs!
Mijn vader (1898) was toen als dienstplichtig soldaat ingekwartierd in Roosteren, en zijn onderdeel was belast met de bewaking van de wapens die de Duitse soldaten moesten inleveren bij hun terugtocht naar 'Die Heimat'. In een van die verhalen --een echte tearjerker-- komt een hoge duitse officier voor die zijn rijkversierde dolk uit familiebezit moest inleveren. 'Dat nooit', zei hij, en liep terug naar het midden van de brug over de Maas, en gooide het met een breed gebaar in het water.
Wij vonden dat altijd heel dramatisch, en mijn zusjes huilden dan.
Maar de verhalen van mijn moeder (1899) spanden de kroon. Zij had namelijk met eigen ogen de duitse keizer gezien! Een hele dag lang. Vlak bij haar ouderlijk huis in Tegelen. Het was voor de dorpelingen ook de eerste 'indicatie' dat de oorlog voorbij zou kunnen zijn. Wat anders?
Dat moet 10 november 1918 zijn geweest. Op 8 en 9 was er in een bos bij Compiègne 'staakt het vuren' geregeld, en op 11 november om 11.00 werd de wapenstilstand van kracht. De keizer vluchtte naar Nederland en liet het ondertekenen aan kroonprins Max over. Zijn trein werd opgehouden bij het station van Tegelen voor 'formaliteiten'. Dat waren pittige diplomatieke onderhandeling, zo bleek later. Koningin Wilhelmina was weliswaar 'familie', maar om allerlei reden moest de Keizer op afstand worden gehouden. Het telegraafkantoortje van het station was daar goed voor. Het was 's morgens al heel vroeg begonnen. Onverwacht natuurlijk. Het duurde de hele dag. Het nieuws, en de details over de 'bezetting' van het telegraafkantoor, lekten snel uit via de stationschef, zodat het hele dorp er van wist, en kwam kijken. De keizer en zijn staf ijsbeerden op het perron heen en weer, of gingen eten in het restauratierijtuig. Dat gaf bekijks en 'speculatieve discussies'!
Mijn grootouders hadden een pannenfabriek(je) aan wat later heette de Industriestraat, en hun moestuin reikte tot aan het perron waar de keizerlijke trein stond. Helemaal open terrein. Ik heb dat als kind nog goed gekend. Ik kon het mij levendig voorstellen. Nu nog!
______________________
Ik heb op het internet foto's gevonden over 'Roosteren' en 'Maaseik' en met bronvermelding op Flickr gezet: http://farm4.static.flickr.com/3292/3022294971_af51dc7708_o.jpg
http://farm4.static.flickr.com/3021/3022296909_a84dcfd9b8_o.jpg
http://farm4.static.flickr.com/3046/3022295577_bb8af5eb03_o.jpg
Stukje geschiedenis over met o.a. 'Roosteren', http://www.firstworldwar.com/features/germanyduringww1.htm
Over de ondertekening in Compiègne: http://www.webmatters.net/france/ww1_rethondes.htm
Wilhelm II van Duitsland: http://nl.wikipedia.org/wiki/Wilhelm_II_van_Duitsland met o.a. melding van de 59 wagonladingen persoonlijke bezittingen die Wihelm II liet overkomen. Over die 'wachttijd' in Tegelen heb ik niets gevonden, maar ik herinner mij ooit een foto daarvan te hebben gezien.
San Sebastián de La Gomera, Maandag, 10 November 2008
Internet en auteursrechten vormen een fatale combinatie voor het vrije verkeer van gedachten en ideeën.
In Berlijn maakte een amateur een 'dienst' waarmee bezitters van iPods 'ter plekke' de volgende bus op hun schermtje konden krijgen.
Maar nee! De stadsbusdienst, BVG, gaat op haar auteursrechten staan.
Natuurlijk! Consumenten zijn onbetaalde produktiemedewerkers! Graaien dus!
--"Your Time is My Money". Zie gisteren.
Die iPod-feature kan BVG gebruiken om passagiers te dwingen om naar nóg meer reklame te kijken waarvoor ze niet hebben gevraagd, maar waarvoor BVG wel de centjes vangt.
Stel je voor dat die in handen van 'die amateur' zouden komen! (100 woorden)
_______________
BVG vs. iPhone, Fahrplanauskunft verboten, Die Sueddeutsche, 07.11.2008, http://www.sueddeutsche.de/computer/64/316943
Eerder over dit probleem 11 nov 2005 [Google en indexering van boeken] en 22 okt 2008 [YouTube als 'censuur']
San Sebastián de La Gomera, Zondag, 9 November 2008
Na mijn ingenieursstudie in Delft in de jaren 50, heb ik nog enkele jaren --parttime-- in Rotterdam economie gestudeerd. Dat was een boeiende panorama-wisseling. Ik had mij geconcentreerd op strikte fabricage-technieken binnen een bedrijf, en toen kreeg ik een 'kijk van buitenaf' op 'produktie'. Het idee dat mij het meest is bijgebleven als 'prototype' van die 'andere kijk' is 'Gespreide Produktie'.
Voorbeeld: De meubelhandel levert geen complete kleerkast, maar een 'bouwpakket'. In feite werd daarmee de eindfase van de produktie uitbesteed, en wel gratis!
Dat 'verschijnsel' is nu norm geworden. Om het personeels-probleem van de kaartjesverkoop van de NS op te lossen, zijn er automaten gekomen, waar wij als gedresseerde aapjes die 'lastige' arbeid gratis verrichten.
Met de komst van de hoogwaardige automatisering is dat razendsnel toenomen, maar het verschijnsel is nooit sociologisch onderzocht.
Daar is nu een begin mee gemaakt door een boek van Marie-Anne Dujardier dat terloops het adagium "Time is Money" omvormt tot "Your Time is Our Money".
Leve de Gespreide Produktie!
Met de komst van Web 2.0 gaat het zelfs nog verder, en wordt de consument aktief --èn passief!-- ingeschakeld in het marktonderzoek. Met 'vrijwilige begeleiders' wordt een forum over een produkt of dienst in stand gehouden, en de intelligente ideeën strómen binnen. Onbetaald en enthousiast vrijwilligerswerk. Naast forums worden met Web 2.0 zeer gedetailleerde gegevens verzameld over koop- en keuzegedrag bij onze web-aankopen. Argeloze vrijwilligers zijn we geworden.
Het meest interessant zijn overigens de blogs die over dit boek discussiëren. Daar schrijft iemand aan Le Monde, na het artikel over dit boek, dat hij die krant niet zozeer leest voor de produktie van de betaalde medewerkers, maar om de 'intelligente reakties' van de lezers.
In een andere blog wijst iemand op de vereiste bedrevenheid als consument. De ouderen leren het niet meer, maar die sterven snel uit(sic). Maar ook de jongeren van nu worden oud.
Kunnen zij die gedresseerde-apentrucjes dan nog opbrengen? Zullen we dan lokaal-nabije vrijwilligers op het toneel zien verschijnen om die hulpeloosheid te compenseren? Als èchte 'dienst'. Of gaat de overheid dat betalen?
--"Your Time is My Money", de graai-cultuur ten top!
Lang leve de Gespreide Produktie!
_____________________________
Jean-Michel Dumay, Le consommateur est un travailleur qui s'ignore, LE MONDE, 08.11.08.
http://www.lemonde.fr/opinions/article/2008/11/08/le-consommateur-est-un-travailleur-qui-s-ignore-par-jean-michel-dumay_1116433_3232.html
Marie-Anne Dujarier, Le travail du consommateur : De McDo à eBay comment nous coproduisons ce que nous achetons. La Découverte 2008
San Sebastián de La Gomera, Zaterdag, 8 November 2008
Als je denkt dat de verkiezing van Obama de enige 'nieuwe trend' is in de VS, dan heb je het mis. Als oude rot in het 'trend'- vak weet ik dat [grote] maatschappelijke veranderingen --zelfs mode in kleding-- afhangen van het samenvloeien van meerdere onafhankelijke 'trends'.
Kort na elkaar tref ik berichten aan dat er minstens twee andere 'trends' zijn gesignaleerd. Het worden dus spannende tijden.
In NYT van 31 Oktober laat Paul Krugman in "When Consumers Capitulate" cijfers zien over de ononderbroken stijging van de 'consumer spending' in de VS. Zelfs gedurende de recessie van 2001 bleef het stijgen. Behalve één kwartaal in 1991, was de laatste deuk in 'consumer spending' in 1980 toen er een 'double-digit inflation' was. Deze ononderbroken stijging werd meer-en-meer gefinancierd door inkorting op 'sparen'. Dat liep terug van 10% naar 2%.
Maar nu, in het derde kwartaal van 2008, is de 'consumer spending' gedaald met 3,1% op jaarbasis. De buikriemen worden aangetrokken, maar Krugman legt uit dat juist dit bijzonder onwelkom is ivm de financiële crisis. Dat is een 'averechtse' situatie voor economisten.
--"So this looks like the beginning of a very big change in consumer behavior", is zijn conclusie. Dat geloof ik.
In NYT van 28 Oktober, in "The Behavioral Revolution", schrijft David Brooks over de miskleun die Alan Greenspan de voorgaande week moest toegeven in het Congres. Hij had gerekend op het rationele nastreven van het eigenbelang door banken en aandeelhouders. Maar zo werkt het niet meer, zei hij spijtig, ze vertonen gedrag tégen hun eigen belangen.
Het zijn niet meer de juiste analyse- en beslissings-modellen als een economische dreiging wordt geconstateerd, het gaat om de blote waarneming van die 'dreiging'. Daar zitten diepgaande zelfbedriegende fouten. Brooks verwijst naar het werk van Amos Tversky en Daniel Kahneman waarin psychologen en economen samenwerken om deze 'zéér menselijke' waarnemingsfouten boven water te halen. Niet toevallig dus dat Nassim Nicholas Taleb van The Black Swan [2 en 7 nov] zich op o.a. diezelfde studies baseert. Zijn publicaties, en de Masterclass van Edge, deze zomer, hebben die kennis 'politiek' gemaakt. Eindelijk!
Kortom, drie onafhankelijk 'gebeurtenissen' vloeien samen.
Dat wordt wat!!
_________________________
PAUL KRUGMAN, When Consumers Capitulate, NYT, October 31, 2008
http://www.nytimes.com/2008/10/31/opinion/31krugman.html
DAVID BROOKS, The Behavioral Revolution, NYT, October 28, 2008
http://www.nytimes.com/2008/10/28/opinion/28brooks.html
Edge Master Class 2008, A SHORT COURSE IN BEHAVIORAL ECONOMICS, Sonoma, CA, July 25-27, 2008
Met o.a. Daniel Kahneman, TWO BIG THINGS HAPPENING IN PSYCHOLOGY TODAY
http://www.edge.org/3rd_culture/thaler_sendhil08/class4.html
Richard Thaler, Sendhil Mullainathan, Daniel Kahneman, PUTTING PSYCHOLOGY INTO BEHAVIORAL ECONOMICS
http://www.edge.org/3rd_culture/thaler_sendhil08/class6html
San Sebastián de La Gomera, Vrijdag, 7 November 2008
The Black Swan heb ik bijna uit; dat boek over het 'verrrassende' en het 'onverwachte', waar ik Zondag jl over schreef. Ik ben nu in de saai-theoretische laatste hoofdstukken. Dat was ook de aangekondigde opzet van het boek; de schrijver zou dit heikele 'high-interest' onderwerp beginnen met onderhoudende vertellingen uit de praktijk, en daarna geleidelijk overgaan tot de filosofische en wiskundige grondslagen.
Het is inderdaad high-interest, want het gaat over speculeren! En hij vertelt het lekker. Een genot om te lezen. Hij doet dat niet als (wetenschaps-)journalist, of als een academicus-filosoof, maar vanuit zijn eigen trader-ervaring. Als een ouderwets 'beursmannetje' dus, dat tegenwoordig 'quant' wordt genoemd. Hij is óók filosoof-wiskundige, en nu hoogleraar in de Sciences of Uncertainty.
Het is deze zeldzame combinatie die het boek interessant maakt. Anders kom je terecht bij saaie filosofen & wiskundigen, of bij succesverhalen van rijkgeworden éénlingen die 'Het Recept' hebben gevonden. In dit boek van Nassim Nicholas Taleb krijg je géén 'Recept'. Hij laat 'alleen maar' zien wat er méér bij komt kijken als je van de studeerkamer naar èchte handelsbeslissingen overstapt. 'Menselijkheid' ... dus.
Black Swan is zijn woord voor de 'verrassing' die we ondergaan als we ontdekken dat 'de realiteit' opeens 'heel anders' blijkt te zijn. Zoals toen we in de 17e eeuw zwarte zwanen in Australië ontdekten.
Een Black Swan heeft drie kenmerken: Het is 'raar', 'vreemd', of van een andere orde. Het is van de 'unknown unknown' in tegenstelling tot van de 'known unknown'(1). Het heeft grote invloed op de samenleving; bv de uitvinding van de laser, of de komst van het internet(2). Achteraf --dus after the fact!!!-- komen we met 'verhalen' dat het 'begrijpelijk' en 'voorspelbaar' is(3). Dat laatste draagt bij aan het [collectieve] zelfbedrog, en maakt dat we nòg onhandiger zijn met de volgende Black Swans. Collectief-bureaucratisch, bijvoorbeeld bij grote banken, is die 'onhandigheid', die 'blindheid', nog het ergste.
De saai-theoretische hoofdstukken die ik hierboven noemde vallen overigens mee. Geschreven in 2006 of uiterlijk 2007, ziet hij de reusachtige bankinstellingen zoals Fanny Mae, J. P. Morgan enz ... "sitting on a barrel of dynamite, vulnerable to the slightest hiccup". "When one falls, they all fall" [pag 225 e.v.]. Het is alsof je de kranten van de laatste maand leest!
Waarom zag niet iedereen dat? Dit toevals(?)treffertje op pag 225 onderstreept nog eens de smakelijk-anecdotische benadering van de eerste hoofdstukken.
Het is allemaal heel menselijk. Al te menselijk.
____________________
In Financial Times probeerden enkele 'mandarijnen' uit de bankwereld de verhalen van Taleb af te doen als 'overdreven kritisch', maar niet alle geïnterviewde 'mandarijnen' waren het daarmee eens.
Anuj Gangahar, Mispriced risk tests market faith in a prized formula, Financial Times, Apr 16, 2008
http://www.ft.com/cms/s/92d94ba6-24e4-11d8-81c6-08209b00dd01,id=080416000224,print=yes.html
San Sebastián de La Gomera, Donderdag, 6 November 2008
Lusteloos blader ik door de berichten over Obama. Zijn plannen voor de nieuwe regering. De speculaties over hoe het Witte Huis er uit zal zien met het eerste zwarte echtpaar als 'first family'. Zal het een Black House worden?
Het is niet dat de berichten mij niet interesseren; ik ben zèlf lusteloos.
Ik ben nu bijna een week terug van mijn escapade naar het Noorden.
Doodvermoeid kwam ik terug. Begrijpelijk.
Snel herstelde ik. Dat was een 'verrassing'.
--"Mooi toch?", schreef ik na vier-en-twintig uur.
Maar de volgende 'verrassing' is dat ik meer geduld moet hebben.
Lusteloosheid als 'verrassing'. Héél verrassend! (100 woorden)
San Sebastián de La Gomera, Woensdag, 5 November 2008
Weet je wat een 'Ganzkörperbadeanzug' is?
Het doet denken aan ons middelbare-schoolgrapje van Hinundherschickmeister voor rangeerder of zelfs Eisenbahnknotenpunkthinundherschickmeister.
In het NLs heet 'Ganzkörperbadeanzug' 'zwemboerka', dat is een zwempak voor moslima's, dat het lichaam van top tot teen bedekt.
Een andere Duitse vertaling daarvoor is 'Burkini'. Dat is wel een leuke. Je zou ze mini-maxi-vertalingen kunnen noemen.
Ik houd wel van 'nieuwe' woorden. Zo vond ik een tijd geleden in het Frans 'alicaments', een samentrekking van alimentation [voeding] en médicaments [medicijn] om de 'voedings'-reklame te hekelen die onbewezen medische claims aan voedingsmiddelen koppelt: "yoghurt vol goede bacteriën" of "margarine met de juiste cholesterol" enzovoorts.
De NLse website 'Gezonde Scepsis' heeft intussen de NLse versie gepresenteerd als "Alicamenten" en vraagt om NLse meldingen. Doen!!
Dat 'Ganzkörperbadeanzug' komt overigens van Van Dale's Woordenboeken. In een internationale vertaalwedstrijd boden ze enkele typische NLse 'nieuwe woorden' aan om er het beste van te maken in het Engels, Frans en Duits. Spaans ontbreekt helaas.
De vertalingen missen soms de 'jus' die het oorspronkelijke NLse woord had. Zo zijn 'packaging tax', 'écotaxe sur les emballages', en 'Verpackungssteuer' verschrikkelijk-perfecte vertalingen van 'paktaks'. Maar de 'lol' van 'paktaks' is de geïnsinueerde relatie van ge'pak't worden door de belasting. Dat ontbreekt.
Maar het omgekeerde is ook het geval.
Naast het 'keurige' femme libre, werd ook 'brunisane' aangeboden als vertaling van 'wolkersvrouw', refererend aan Carla Bruni, de vrouw van Sarkozy, die gewoon doorgaat met naakt poseren. "Pourquoi pas?"
Voor de buitenlandse deelnemeres werd 'wolkersvrouw' als volgt toegelicht: Vrouw die zich niet laat belemmeren door persoonlijke schaamtegevoelens en maatschappelijke beperkingen. ['No-shame dame, in het Engels was ook niet gek].
Het NLse 'digiflirten' ging weg als 'online flirting', 'flirt électronique', en 'e-flirten'. Heel correct, tòch ietsje saaier.
__________________________
Van Dale Vertaalslag 2008: http://www.vandale.nl/vandale/nieuws/persberichten/article2078.ece
Alicamenten: http://www.gezondescepsis.nl/actueel/actueel-2008/341-oproep-meld-foute-reclame-alicamenten.html
Alicaments: http://www.lemonde.fr/opinions/article/2008/09/30/appel-a-la-vigilance-sur-les-alicaments-par-laurence-girard_1101248_3232.html
San Sebastián de La Gomera, Dinsdag, 4 November 2008
Ik heb dit jaar weinig gemeld over de "Memoria Histórica" die jaarlijks rond het seizoen van de dodenherdenking weer 'focal point' wordt van de 'twee Spanjes'. Memoria Histórica is de wet die dat allemaal moet rechttrekken, maar de uitvoeringsdecreten komen maar met stukjes en beetjes los. De achterhoede-gevechten zijn bitter. De Kerk heeft veel boter op het hoofd en is machtig. Zodoende.
Het vorig jaar [22 okt] citeerde ik: "... het franquismo [was] 'slechts' een excuus van de hogere klassen om ongestraft te moorden tot lang na de burgeroorlog". ["El franquismo contó con la posguerra para asesinar impunemente"].
De vraag is: Hoe lang duurde die zgn 'posguerra'?
De jacht op 'rooie rakkers' [allemaal 'communisten' volgens De Kerk, dus terècht!] duurde tot vroeg in 60er jaren. Er is een 'officiëel' erkende openbare terechtstelling na zo'n rechtse razzia uit 1959. Maar er zijn 'meldingen' tot in 1962. Het opkomende toerisme maakte dat die 'folklore' voorgoed verdween.
In het meest recente uitvoeringsdecreet van de Memoria Histórica wordt een datum genoemd. Dat decreet geeft aan vluchtelingen tussen 1936 en 1955 --en hun (kinds-)kinderen het recht op het terugkrijgen van hun nationaliteit. Het zou om anderhalf miljoen personen gaan volgens de betrokken verenigingen van belanghebbenden.
Mij verbaasde dat getal 1955. Waarom 1955?
Navraag bracht mij op een 'on-officiëel' decreet van Franco uit dit tijd, dat het afgelopen moest zijn met die razzia's. Dat betekent dat 'emigratie' nà 1955 nu 'officiëel' niet meer als 'angst-emigraties' worden aangemerkt. Dat leidde al tot protest van belangenverenigingen, maar, omdat dan ook de grote --vaak óók illegale-- emigratie om economische reden begint, zal dat moeilijk zijn te ontwarren. Dat was naar Noord-Europa en naar 'de petroleum' in Venezuela,
Een ander seizoennieuwtje sluit aan bij Mijn Dagboek van 3 nov 2002 waarin ik melding maakte van een artikel in New York Times " ... dat wijst op de 'curiositeit' dat de Spaanse rechter Garzón er wèl in slaagt Pinochet voor het gerecht te halen, maar dat de familieleden van de Spaanse 'verdwenen personen' een beroep moeten doen op de UNO"
Welnu, dezelfde rechter Garzón heeft een paar weken geleden de daders van deze razzia's --dus het franquismo-- voor de rechter gedaagd.
--"Schande! Schande! Schande!", riep rechts Spanje in koor, "de rechter moet zich buiten de politiek houden!!"
Ik weet nog niet de afloop, maar als Garzón zulke dingen doet, staat hij stevig in zijn schoenen. Maar zijn molens malen langzaam.
Tot zover het nieuws over de oude pijnen van 'de twee Spanjes'.
San Sebastián de La Gomera, Maandag, 3 November 2008
Die 'geheimzinnige leegte' van Cornelis Verhoeven houdt mij bezig. Ik zou zijn boekje nog eens willen herlezen. Van zijn vraagstelling herinner ik mij vooral de "kip-ei stelling", zoals ik die toen nuchterweg noemde:
--"Heeft die 'leegte' betekenis van zichzelf?
--"Of ontleent die zijn betekenis aan de 'panische' bewegingen er omheen?"
'Panisch' >>>>god Pan ;-).
Met de machtige 'storytelling'-cultuur à la Salmon, de moderne wetenschap --óók een soort 'storytelling'-- en de onmiskenbare menselijke behoefte om vanuit de zichtbare feiten uitspraken te doen over het niet-zichtbare, zoals Taleb nog eens benadrukt, denk ik dat die leegte onze "zelfgeschapen creatie" is. Mooi toch? (100 woorden)
San Sebastián de La Gomera, Zondag, 2 November 2008
--"Het is achterhaald als we nog proberen fictie van realiteit te onderscheiden", schreef ik gisteren om samen te vatten wat Christian Salmon zei over de frappante overeenkomsten tussen de 'wèrkelijke' presidentsverkiezingen en die van de TV-serie The West Wing.
--"Ai!! Ai!! Hoe weten we dan wèl wat 'realiteit', wat 'waarheid' is?"
--"Tja, ik weet het ook niet; misschien ligt het wel héél anders ...... "
Een paar weken geleden trof ik het begrip 'Black Swan' aan in Edge, in een essay van Nassim Taleb. Op Schiphol, verleden Woensdag, kocht ik zijn boek. Razend nieuwsgierig was ik geworden.
Het boek gaat over de verrassing, het onverwachte. The Black Swan is daarvan het symbool. Eeuwenlang waren alle zwanen wit. Aristoteles gebruikte het zelfs zijn beschouwingen. Maar in de 17e eeuw werden Australië zwarte zwanen aangetroffen.
De filosofische wereld op zijn kop! John Stuart Mill is de eerste die gebruik maakt van deze ontdekking om onze kijk op de werkelijkheid te corrigeren: We hadden gewoonweg niet "overal+goed" gekeken toen we zeiden: "Alle Zwanen Zijn Wit".
Taleb maakt duidelijk dat dit soort verrassingen 'eigen schuld' is. Of de schuld van Plato, die ons heeft geleerd onze waarnemingen de verzamelen onder woorden en begrippen. Héél verraderlijk!!!
Ik kende dit verraderlijke verschijnsel als aforisme [ooit ergens opgevangen]:
--"Alle generalisaties zijn fout. Tussen haakjes: Dit is een generalisatie".
Taleb komt ook op de proppen met onze menselijke behoefte aan een 'verhaal', aan een 'plot'. Vergelijk bijvoorbeeld: "The king died and the queen died" met "The king died and than the queen died of grief".
Het eerste 'verhaal' is een opsomming van feiten, het tweede is een 'plot'. Het bevat weliswaar méér feiten/informatie, maar 'onthoudt' beter. Het bevat voor het menselijk gevoel meer 'waarheid' [pag 70]. Kortom:
--"Zou de 'waarheid' in het 'verhaal' zitten?"
Ik moet nu denken aan het boekje "Rondom de leegte" waarin Cornelis Verhoeven vaststelt dat er rondom de dood, het 'niets', talloze verhalen en rituelen zijn. Dat boekje heeft mij toentertijd diepgaand beïnvloed.
Dat 'geheimzinnige niets' is de kern van vele culturele verschijnselen volgens Verhoeven. Met name ging hij in op godsdienstige bedrijvigheden.
Taleb en Salmon zijn daarvan agnostische verschijningsvormen. Salmon schreef dat 'fictie en realiteit tot hetzelfde universum behoren', en Taleb:
--"Waarom zou een gedicht de 'werkelijkheid' niet beter beschrijven?"
De 'werkelijkheid', dat 'geheimzinnige niets' van Verhoeven.
________________________
The fourth quadrant, Essay in Edge 257: http://www.edge.org/3rd_culture/taleb08/taleb08_index.html
Nassim Nicholas Taleb, The Black Swan: The Impact of the Highly Improbable, ISBN 9781400063512
Cornelis Verhoeven, Rondom de leegte, ISBN 9789055731237
San Sebastián de La Gomera, Zaterdag, 1 November 2008
Ik heb de lange zit-tijden van de flitsreis gebruikt om de autobiografie van Barack Obama uit te lezen. Ik was in het derde deel blijven steken; daar waar zijn kinderdromen over zijn 'land van herkomst' --een droom die hij met veel zwarte Amerikanen deelt-- pijnlijk implodeert, en in het voorbijgaan mijn ziel trof. [zie 1+5 Oktober] Het zoeken van je roots, is iets anders dan het vinden ervan.
Ik moest ook aan roots denken toen ik het stukje schreef over de 'herziening' van de American Dream. Het zijn ècht niet alleen 'onderdrukte Europeanen' op zoek naar godsdienstvrijheid. [zie 15 Oktober]. Het gaat nu om het zoeken en vinden van de roots van 'alle' Amerikanen. Die oude droom met zijn 'impliciete racisme' is voorbij.
In de laatste grote TV-spot [een 'spot' van 30 minuten!] waarmee Obama zich Donderdag presenteerde, refereert hij daar zodanig aan dat Christian Salmon, die ik al vaker*) noemde om zijn inzichten in 'storytelling', in Obama een Afrikaanse 'helende verteller' ziet. Overigens vergelijkt Babelia van deze week Obama's autobiografie met Roots, het toentertijd zeer diep ingrijpende boek van Alex Haley (1976).
Zonder zijn politieke, economische en militaire verantwoordelijkheden terzijde te schuiven positioneert Obama zich, " ... à cheval entre la pédagogie et la thérapie: celle du griot, qui, dans les sociétés africaines, est qualifié de médecin du lien ... ". [griot=Afrikaanse verteller van 'helende' verhalen**)]. De weergave van zijn persoonlijke geschiedenis in zijn 'spot' laten daarover geen twijfel, schrijft Salmon.
Salmon grijpt dit aan als één van de vele voorbeelden van de 'fictionnalisation' van het Amerikaanse politieke leven, en haalt de TV-serie The West Wing aan die tussen 1999 en 2006 bijzonder populair was, en waarin twee presidentscandidaten voorkomen, een blanke en een 'gekleurde' die zóveel lijken op de huidige [wèrkelijke/èchte] candidaten dat de 'supporters' van The West Wing vinden dat de huidige race slechts een 'onwerkelijke afspiegeling' [reflet déréalisé] van het fictieve koppel Matt Santos en Arnold Vinick is. Een andere serie, K-Street, gaat zelfs zover om 'èchte' personen, zals Howard Dean, in hun 'fictie' op te nemen.
Politieke gebeurtenissen, zo concludeert Salmon, lijken steeds meer 'vóór-geschreven' te zijn als fictie. Het is achterhaald als we nog proberen 'fictie' en 'realiteit' te onderscheiden. Ze zijn deel van "hetzelfde universum", zegt Salmon. [zo zo!]. Daarom lijken ze op elkaar. [zo zo!]
________________________________
Christian, Salmon, La "second life" du politique, LE MONDE, 31.10.08: http://www.lemonde.fr/opinions/article/ 2008/10/31/la-second-life-du-politique-par-christian-salmon_1113284_3232.html
The West Wing: http://en.wikipedia.org/wiki/The_West_Wing http://www.nbc.com/The_West_Wing/
De frappante overeenkomsten tussen The West Wing en de huidige race zijn eerder opgevallen. Zie
http://belowthebeltway.com/2008/10/30/obama-v-mccain-santos-v-vinick/ en .../02/20/obama-matt-santos/
Barack Obama, Dreams from My Father, 1995, heruitgave 2004. ISBN 1-4000-8277-3
*) 3+9 feb, 8+9 mei en 10 sep 2008 **) Griot: http://en.wikipedia.org/wiki/Griot
San Sebastián de La Gomera, Vrijdag, 31 Oktober 2008
Toen Elke mij gistermorgen naar de boot bracht, zagen we sneeuw bovenop El Teide. Het contrasteerde glinsterend met de vlekkeloze azuren lucht.
--"Dat is vroeg voor de tijd van het jaar", zei ik vermoeid.
--"Het moet vannacht zijn gebeurd", zei ze.
Thuis viel ik op de bank. Uitgeput tot op het bot. Ontregeld tot diep in mijn darmen. Hoofd vol zaagsel. Het gevoel dat het nóóit meer goed zou komen. Maar diep tevreden over de geslaagde missie.
Ik sliep eerst rusteloos, later laveloos, en nu, vierentwintig uur later, zit ik dit allemaal rustig en helder op te schrijven. Mooi toch?
(100 woorden)
"Ruhe Pur", West van Afrit 18 van TF1, Tenerife, Donderdag, 30 Oktober 2008
Dit was de laatste 'reisnacht'. Ik ben bijna thuis. Straks brengt Elke mij naar Los Cristianos. Naar de boot naar La Gomera. Einde flitsbezoek.
Zij haalde mij gisteravond óók af van Reina Sofia.
Gistermorgen was Theo naar het hotel gekomen. Om samen te ontbijten. We bleven napraten tot het ontbijtrestaurant werd gesloten. Toen bracht hij mij naar Schiphol. Daar namen we afscheid.
Ik laat alle ontmoetingen nog eens de revue passeren. 'Natuurlijk' zal ik ze allemaal weer terugzien een 'volgende keer', maar van broer Jan ben ik niet zo zeker. Zijn operatie is nu vastgesteld op zes november.
Afwachten dus. (100 woorden)
Leidschendam, NL, Green Park Hotel, Woensdag, 29 Oktober 2008
Dit was mijn laatste nacht in NL. Vannacht werd ik wakker met een koudeaanval. Méér dekens helpt dan niet meer, maar met een warm bad kwam mijn inwendige kacheltje weer op gang. Zo gaat dat.
Dadelijk komt Theo naar dit hotel om samen te ontbijten. Toen ze van hun groot-familiehuis naar een flat verhuisden, besloten ze dit hotel tot logeerkamer te bevorderen. Ze hebben, zogezegd, hun logeerbesognes uitbesteed, en het logeergenot behouden.
En logeergenot was het. Met z'n drieën dineerden we lang en lekker. We hadden het over vroeger, nu, en --heel voorzichtig-- óók over het komende.
Onverveerd. Als vroeger. (100 woorden)
Eindhoven, NL, Lakerstraat, Dinsdag, 28 Oktober 2008
Gistermiddag haalde ik Ghislaine af van Schiphol. Zij kwam terug uit Rome. We reden samen naar Eindhoven. Topgelukkig allebei om deze 'ongeplande' ontmoeting. Ik 'dacht' [mijn foutje] dat ze pas Woensdag terug zou komen van haar Antieke-Kunstreis.
[.....]
Ghislaine is naar een vergadering. Het is stil in huis. Ik kijk terug op de drukke dagen. Vanavond eten bij Theo en Joke in Voorburg. [Theo en ik waren kamergenoten in onze Delft'se studententijd.]
Om drie uur pak ik de trein. Daarvoóór zie ik Ghislaine nog even.
Ik denk dat ik een wandelingetje maak. De zon schijnt.
Daarvan moet ik metéén gebruikmaken. (100 woorden)
___________________________
Foto's van dit flitsbezoek staan op: http://www.flickr.com/photos/weltbummler/sets/72157608411993570/
Utrecht, NL, Aurorastraat, Maandag, 27 Oktober 2008
Ik logeer bij dochter Martine. Gisteravond kwam ik hier en we aten gezellig met zoon Peter en familie. Onderweg had ik zoon Jeroen ontmoet. Ik kom aan het einde van dit ongeplande familiebezoek.
's Morgens had ik broer Jan nog bezocht. Voor een allerlaatste afscheidsgesprek. Wat kon ik hem nog zeggen vóór deze riskante hersenoperatie?
Hij is er zelf realistisch over. Alsof hij het eindstation nadert dat op zijn treinkaartje staat. Hij regelt nog wat practische uitstapzaken.
--"Ik heb tachtig mooie en gezonde jaren gehad. Wat kon ik beter wensen?"
Onze wegen gaan weer uiteen. Wie kent de volgende ontmoeting? (100 woorden)
Venlo, NL, Jean Laudystraat, Zondag, 26 Oktober 2008
Nostalgie, nostalgie. Ik maakte gistermorgen een wandeling naar het mistige stadscentrum dat ik zeker twintig jaar niet meer had gezien. Ik liep naar de plek van mijn lagere school, en herkende onderweg enkele panden-van-toen. Nostalgie.
De school was een moderne stadshuizengevel geworden.
Met de bus ging ik de twintig kilometer naar Beesel. Door een ver-industrialiseerd landbouwlandschap wat ik hier-en-daar herkende van mijn jeugdige fietsverkenningen.
In het restaurant zag ik mijn zussen Truce en Ria, de jarige zus Tini, en mijn broer Jan, waarvoor ik speciaal was gekomen.
En toen: "Food, Drink and Merry!"
Omdat wij er allevijf nog zijn!!
Proost!!! (100 woorden)
Venlo, NL, Jean Laudystraat, Zaterdag, 25 Oktober 2008
De reis verliept zo glad dat alleen de gladheid ervan opviel. In Schiphol dóórlopen naar het NS-station; ik heb alleen handbagage. Kaartje kopen voor Venlo, en in de Intercity vier minuten later.
Die had weliswaar vijftien minuten vertraging, maar in Eindhoven haalde ik vlekkeloos de trein naar Venlo.
Zus Tini en haar man haalden mij af, en later op de avond gingen we bij broer Jan op bezoek. Het druilde wat. Maar dit is mijn geboortestad!
Straks maak ik een wandeling naar het stadscentrum. In geen járen meer geweest. En dan weer een babbeltje met Jan. Dáárvoor ben ik hier.(100 woorden)
"Ruhe Pur", West van Afrit 18 van TF1, Tenerife, Vrijdag, 24 Oktober 2008
Ik reis onverwacht naar NL voor een bliksembezoek aan mijn broer. Gisteravond ben ik in Tenerife aangekomen om te overnachten bij Ernstl en Elke. Elke haalde mij van de boot. Straks brengt ze mij naar het vliegveld. Dat is hun 'business'. Ik kom hier vaker, en met genoegen.
Ik heb haast omdat ik mijn broer nog wil spreken vóór hij een riskante hersenoperatie ondergaat. Je weet maar nooit. Het is allemaal heel vlug gegaan. De symptomen zijn nu nog beperkt tot verspreide momenten van geheugenverlies die een goed gesprek ternauwernood in de weg staan. Dat kan gelukkig nog. Metéén doen! (100 woorden)
San Sebastián de La Gomera, Donderdag, 23 Oktober 2008
Toen Jeroen weer eens wat bijgelezen had over het heelal en de moderne hersenwetenschappen --o.a. artikelen van Dick Swaab, zoals hij zei door de foon-- schreef hij dit gedicht:
Droom maar
Ik wil naar buiten
Doe deur open
Stap naar buiten
Kijk naar de ondergaande zon
Kijk naar een weg
Bewandel dit pad
Laat m'n gedachten de vrije loop
Waar komt dat licht vandaan?
Ja, de zon natuurlijk
Wat is de zon?
De zon is een vuurbol
Wat verbrandt de zon?
Ze verbrandt gas
Maar daar is geen zuurstof
Het zijn atomen die versmelten
Waardoor versmelten zij?
Door de zwaartekracht ze brandt
Waar bestaan de atomen uit?
Ze bestaan uit protonen, neutronen en elektronen
Waar bestaan zij uit?
Ze bestaan uit Quarks en energie
Overal is energie
Ik voel me zweven
Is dat het leven?
Waar zal ik landen?
Waar zijn de randen?
Is er meer?
(6-10-2008)
--"De ondergaande zon wordt er niet mooier van", zei hij van die artikelen van Dick Swaab in ons foongesprek.
--"Dan kijk je toch vaker naar de ondergaande zon, of naar het opkomen", suggereerde ik, "of misschien moet je eens kijken naar die plaatjes van Kris Verburgh. Daar zit de verwondering nog in".
Dat zou hij doen. Dat zag hij wel zitten.
________________________
Over Kris Verburg schreef ik 15 augustus 2008. Die prachtige power point staat op:
http://www.krisverburgh.com/images/frontpage/Verwondering.pps
Of downloaden van mijn docu-site http://www.box.net/shared/8xu8996qor
Zie ook LINKS aan het einde van de hoofdpagina van Mijn Dagboek
San Sebastián de La Gomera, Woensdag, 22 Oktober 2008
Een van de grondslagen van bescherming van de uitvinder, en van de auteur van een kunstwerk, is dat het een tijdelijk karakter draagt. De uitvinder-auteur krijgt tijdelijk bijzondere rechten, daarmee erkennend dat zijn uitvinding berust op lange voorgeschiedenis waarvoor hij/zij *niet blijvend* hoeft te worden 'betaald'. Integendeel, zulke overbescherming zou de technische vooruitgang belemmeren.
De 'eigenaars' stellen echter 'alles' in het werk stellen om zo lang mogelijk van hun 'voorrechten' te genieten. Ook 'trucs'.
Octrooien zijn sowieso in tijd beperkt. Bij auteursrechten speelt 'respect' voor het kunstwerk en de kunstenaar een rol, en die auteursrechten zijn daardoor 'eindeloos' en 'gratis'.
Daarom kan --bijvoorbeeld-- 'de rechthebbende' van de auteursrechten van het werk van Agatha Christie daarmee een 'eindeloos' zakelijk imperium opbouwen. Het zij zo. Ik laat kritiek daarop even terzijde.
Dat 'software' echter onder auteursrecht valt, is echter "van het gekke". Dat is een gewone technische uitvinding --geen kunstwerk-- die steunt op werk van anonieme technisch-wetenschappelijke voorgangers, en dat mag niet blijvend aan de gemeenschap worden onttrokken. Op straffe van stagnerende technische ontwikkelingen. In dat gebied zijn voorbeelden te over. Niet zo lang geleden kwam het schadelijke Unix-monopolie voor het voetlicht wegens de escape via Linux.
Het auteursrecht is ervoor om auteurs en kunstenaars [behoorlijk] te betalen, maar als die toch niet betaald worden, en/of als het geld alleen bij het distributiebedrijf blijft hangen, is dat simpelweg 'misbruik van auteursrechten' --en van de wetgeving daarop.
Deze lange inleiding was nodig om de begrijpen dat er een ander "misbruik van auteursrechten" op handen is dat het recht van vrije meningsuiting aantast. Publieke forums, zoals YouTube, presenteren rijp en groen van het 'volksjournalisme'. Als zo'n inzender in de fout gaat met auteursrechten is YouTube aansprakelijk behalve als ze de betrokken inzending 'onmiddellijk' verwijderen.
Wat nu gebeurt --met name in de recente presidentscampagne-- is dat 'iemand' bij een onwelgevallige uiting van dit 'volksjournalisme' claimt dat 'zijn' auteursrechten worden aangetast. YouTube kan een deugdelijk proces daarover niet afwachten. Resultaat: Effectieve Censuur! Natuurlijk kan het wel weer getoond worden na een degelijk proces, maar dàt is toch niet het kenmerk van 'vrije meningsuiting'?
Dat je er iedere keer een proces voor moet voeren? Nietwaar?
_________________________
LAWRENCE LESSIG, Copyright and Politics Don’t Mix, NYT, October21, 2008
http://www.nytimes.com/2008/10/21/opinion/21essig.html
Thomas Schuler, Bürgerjournalismus im Netz, Realität, die nicht verschwindet, Die Sueddeutsche, 21.10.2008
http://www.sueddeutsche.de/computer/883/314779/text/
San Sebastián de La Gomera, Dinsdag, 21 Oktober 2008
Bij de verhalen die nu loskomen over "de crisis van 1929" --vlak na mijn geboorte-- past óók het familieverhaal dat mijn moeder vaak vertelde.
Mijn vader had een hoge technische functie bij een bedrijf in Venlo. Collega's van mijn vader waren al ontslagen. Thuis was het 'bang afwachten'.
Op een namiddag komt mijn vader bijzonder vroeg thuis.
Moeder schrikt:
--"Hij is ontslagen".
Vader stapt lachend binnen en zegt:
--"Ik kom vroeg thuis voor het goede nieuws. Ik ben niet ontslagen, maar mijn salaris is gehalveerd".
Zo is de familie Van Eyk door 'de crisis' gerold.
En later door 'de oorlog'. (100 woorden)
__________________________
Mijn vader zou precies vandaag 110 jaar zijn geworden.
San Sebastián de La Gomera, Maandag, 20 Oktober 2008
De krant en de TV lopen weliswaar geleidelijk terug als bron van informatie, maar het blijven verreweg de belangrijkste bronnen voor aktueel nieuws; ook voor de regelmatige internetgebruikers.
En dat terwijl het internet de aktualiteit véél sneller volgt!
Dat is verrassend, want in de strijd tussen krant en TV bracht de snelheid van de informatie de kranten in de achterstand , maar nu, met het internet --dat nòg sneller is-- lijkt het om wat anders te gaan.
Inderdaad, het hele idee om "altijd" en "snel" op de hoogte te zijn van de actualiteit loopt terug. In 2003 vond 61% van de bevolking dat, maar nu nog maar 51%. Dat is een heel andere 'volksbeweging'. Verrassend!
Toch stijgt 'het internet'. 76 procent van de 14-64 jarigen is on line, en het getal stijgt nog. Voor de helft daarvan is het "dagelijkse kost".
Wat doen die mensen dan wèl op het internet? Een klein percentage zoekt inderdaad economisch, maatschappelijk en politiek nieuws, maar méér interesse gaat uit naar produkten en prijsvergelijkingen.
Bij de jongeren ligt dat "altijd" en "snel" op de hoogte zijn nog verder van het bed. Nog maar één derde wil weten wat er in de wereld gebeurt; laat staan snel. Wat doen die jongeren daar dan?
Die zijn toch zo vertrouwd met het internet? Ze zijn er --bij wijze van spreken-- mee geboren. Daar is de computerdichtheid het grootst is.
Waar maken die jongeren zich druk mee op het internet?
Het gaat hun minder om 'halen' dan wel om 'brengen'. Zij hebben interesse in 'user generated content' en willen er hun foto's, hun video's en hun schrijfsels kwijt. En niet zomaar 'ins Blaue hinein'. Ze presenteren zich met hun profiel(1), worden lid van een 'Web Family'(2), en doen hun zegje over andermans inbreng(3).
Er is een 'wedstrijd' aan de gang wie de meeste kontakten heeft. En dat kost tijd. Voor politiek, maatschappij en cultuur is geen plaats meer. [Hoewel het hele verschijnsel op-en-top "cultuur" is natuurlijk].
Van de 14-19 jarigen is 47 procent lid van een 'community'. Van de 20-29 jarigen 40 procent. Voor ouderen is het een non-issue.
Interessante ontwikkelingen!! Vooral die rol van die 'communities' boeien mij. Al eerder --vóór het internet-- werd voorspeld dat 'communities' de oplossing zou worden voor onze teveel ge-anonimiseerde maatschappij. Maar het zette nooit echt door. Misschien nu?
Een recente voorspelling*) wees op 'communities' als middel om aan spam te ontsnappen: Je e-mailt alleen binnen je eigen 'communities'. Daarbinnen heersen uiterst strenge spamregels.
Zou het dáár op uitdraaien? Een nieuwe maatschappij-organisatie?
_______________________________
M. Hauck, Neue Allensbach-Studie, Selbstdarstellung statt Information,
http://www.sueddeutsche.de/computer/440/314340/text/
*) http://www.computable.nl/artikel/ict_topics/maatschappij/2751724/2429449/de-kijk-van-van-eijk-bejaardenchat.html
Lees verder in Lopend Dagboek (102) Het loopt van 1 tot (voorlopig) 2 November 2008 en begint met een analyse van de laatste TV-spot van Obama ... enzovoort
Lees nòg verder in Dagboek 101. Het loopt van 1 tot 31 Oktober 2008 en begint met mijn laatste dag in Cessenon. Een keer sla ik over, en elf keer doe ik het in '100 woorden'. Er wordt veel gereisd want er komt een onverwachte afscheidsreis naar NL waarvan ik in acht keer '100 woorden' verslag doe [24-31]. Ik maak nostalgische foto's van mijn geboortestad Venlo, afscheidsfoto's van mijn broer, en zonnige wandelfoto's in Utrecht. [zie verwijzingen bij 28] In San Sebastián zijn het de lustrumfeesten [4 7 10] met verwijzingen naar de feestfoto's. Het boek over Obama dat ik lees komt aan de orde [1 5], ik ontmoet dichters [6 8 23], en de financieële crisis inspireert mij drie keer [14 16 21. Ik maak de geboorte van een sprookje mee [16], en zie dat er in twee heel verschillende landen gewerkt wordt aan het ontmaskeren van nationale stereotypes [11 15]. Ik ontdek de nieuwe woorden: femafication en kakistocracy [14 17]. Het dagboek eindigt als ik uitgeput thuis ben van mijn 'flitsreis naar NL'.
Lees nòg verder in Dagboek 100 dat loopt van 1 tot 30 september 2008, en begint met de Franse Socialistische Partij in een crisis, en de Machiavelli-benadering daarvan door Sarkozy c.s. Machiavelli kijkt ook om de hoek bij de VS-presidentsverkiezingen [2 10]. Verder is het een gedenkmaand. Ik 'gedenk' in drie stukjes het hoezo-en-waarom van Mijn Dagboek omdat dit het 100ste is. Ik gedenk dat ik deze zomer de voorgenomen 1000km wandelen heb volgemaakt [11 13], en dat ik deze maand aan mijn 80ste levensjaar begin [21 22]. In mijn strijd met To-Do lijstjes komen de tijdgoden Chronos en Kairos aan de orde, evenals de dichter Jan Hanlo [15 17 18]. Met 'economic red shift', een verschijnsel uit de astronomie, wordt duidelijk gemaakt waarom snel stijgende inkomens niet minder, maar méér stress opwekken [3]. Het gebed van Michelangelo, tevens lijfspreuk van Sarkozy, smeekt om de gunst 'always desire more than I can accomplish', hoort daar ook bij [12]. Gelukkig had ik ook een diepgaande discussie over de relatie tussen economie en kunst [19]. Verder was er de gebruikelijke 'actualiteit' met o.a. het verschijnen van Sirius [6], en het homo-huwelijk in Frankrijk [7]. Per saldo sla ik één keer over [21], doe ik het 10x in 100 woorden, en raadpleeg ik vier keer de dichters [15 17 18 28].
En nòg verder in: de oudere dagboeken
Let op!
De dagboeken staan in de 'historische' volgorde, niet in de 'omgekeerde' zoals hierboven.
naar de top
terug eerste dagboekregel
|
